“Γειτόνισσα, γειτόνισσα, πολυλογού και ψέυτρα…” Η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη
Με 50 εκ. παραχωρήθηκε ο ΟΛΠ που έβγαζε μέχρι τώρα 110 εκ. το χρόνο…
Bρήκα το άρθρο του Ιού της Ελευθεροτυπίας εξαιρετικά ενδιαφέρον. Παραθέτω ένα απόσπασμα και το σύνδεσμο, αν θέλετε να το διαβάσετε ολόκληρο:
“Περίπου 2,4 δις. ευρώ έσοδα δήλωνε η ελληνική κυβέρνηση, 500 εκ. γίνανε μετά. Υπολογισμένα βέβαια όλα μαζί με τα ενοίκια που θα δοθούν σε βάθος χρόνου, με το ελάχιστο εγγυημένο ποσό που θα δοθεί αρχικά κ.λπ. Οσον αφορά όμως τα ποσά που προκύπτουν από τη σύμβαση (σελ. 2.403-5), εκτός από τα 50 εκ. που κατατέθηκαν για τη συμμετοχή στο διαγωνισμό και άλλα 2.5 εκ. που προβλέπονται για έξοδα συμβούλων, ελέγχων κ.λπ., η δεσμευτική επένδυση ανέρχεται σε 45 εκ. ευρώ. Το 30% θα προέρχεται από το μετοχικό κεφάλαιο και το 70% από τραπεζικό δανεισμό. Με 50 εκ. δηλαδή παραχωρήθηκε ο ΟΛΠ που έβγαζε μέχρι τώρα 110 εκ. το χρόνο.
Ακολουθούν οι «φορολογικές παραδοχές». Για σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές μίλησαν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων και δεν έχουν άδικο. Από το σύνολο των λιμενικών εργασιών «έχει γίνει παραδοχή ότι μόνο 5% των συνολικών λιμενικών υπηρεσιών υπόκεινται σε ΦΠΑ» (σελ. 2406). Με λίγα λόγια, ο ΦΠΑ 19% επί των συνολικών εσόδων αφορά μόνο το 5% και μάλιστα έχει όριο επιστροφής 6 μήνες. Ειδική διάταξη προβλέπει και την απαραίτητη αναβαλλόμενη φορολογία που θα υπολογίζεται «με βάση τα διεθνή λογιστικά πρότυπα».
Ακόμα κι αν επιμένουν λοιπόν συγκεκριμένα ΜΜΕ και πολιτικά χείλη ότι η Ελλάδα θα θιγεί από πιθανή ακύρωση ή τροποποίηση της συμφωνίας και θα διαρραγούν οι σχέσεις της με την Κίνα, ένα είναι σίγουρο: κανείς δεν ξέρει ούτε ποιοί είναι οι μέτοχοι της συμβαλλόμενης C.P., ούτε πώς θα λειτουργήσουν στο λιμάνι, ούτε αν θα κερδίσει ή θα χάσει το δημόσιο. Ολοι όμως γνωρίζουν ότι σίγουρα το δημόσιο κέρδιζε με τον ΟΛΠ ΑΕ.” Πηγή Ιός της Ελευθεροτυπίας
Τα προγράμματα stage και το δικαίωμα στη δουλειά και την αξιοπρέπεια.
Eργαζόμενοι της πρό stage εποχής.
τροβαδούροι μου εμπρός! Κύριε ελέησον!
Λαμπρά φωτισμένο,/στοιχειωμένο
Θα ‘ρθουν οι άλλοι/και πάλι και πάλι
Tο πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα φαίνεται ότι αδυνατεί πλέον να αναπαραχθεί με τους παρασιτικούς οικονομικούς όρους της δεκαετίας του 8ο. Η παραγωγική δυνατότητα της χώρας είναι περιορισμένη και ως εκ τούτου μια διόγκωση της δημοσιουπαλληλίας σαν αυτή που γνωρίσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες είναι αδύνατο να επαναληφθεί. Την κατάργηση των stage θα ακολουθήσει η δραστική μείωση των προσλήψεων και, για να είμαστε δίκαιοι, μια ετεροχρονισμένη απόπειρα εξορθολογισμού της «αντιπαραγωγικής» δημόσιας διοίκησης και του συστήματος προσλήψεων στο δημόσιο. Οι κομματικοί μηχανισμοί χρειάζεται, επιπλέον, να αποφορτιστούν από τη διαρκή «ενόχληση» των ψηφοφόρων για “δουλειά”. Παράλληλα το συνεχιζόμενο ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου της χώρας, σε περίοδο οικονομικής κρίσης, υπονομεύει εκ των πραγμάτων όσες εναλλακτικές δυνατότητες υπήρχαν για παραγωγική ένταξη των νέων ανθρώπων στην κοινωνία.
Η διαφαινόμενη κατάργηση, των προγραμμάτων stage και η αλλαγή του συστήματος προσλήψεων στο δημόσιο εκτιμώ ότι είναι θετικά μέτρα προς την κατεύθυνση του αστικού εκσυγχρονισμού της χώρας. Τα εν λόγω προγράμματα αφορούσαν, και αφορούν, στην απόκτηση εργασιακής εμπειρίας, ένα είδος αμειβόμενης μαθητείας.
Βεβαίως τα stage στο Δημόσιο δεν ήταν επινόηση της Ν.Δ. Η… τεχνογνωσία προήλθε από τη διακυβέρνηση Σημίτη, όταν δειλά δειλά άρχισε το τότε υπυργείο Εργασίας να επεκτείνει τα stage στα ασφαλιστικά ταμεία για να καλύψει πραγματικές ανάγκες σε προσωπικό. Αλλά το μεγάλο άλμα ακολούθησε μετά το 2004. (Πηγή: εφημερίδα Καθημερινή).
- Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ παίζων το κομβολόγιό του.
Οι πολιτικοί απόγονοι του Δηλιγιάννη κατάφεραν, παλιά τους τέχνη κόσκινο, να «προσαρμόσουν» και αυτό το πρόγραμμα στα νεοελληνικά ήθη της πελατειακής πολιτικής. Πιο απλά: εκμεταλλευόμενοι χρόνια τώρα την ανάγκη και την αγωνία χιλιάδων νέων ανθρώπων για δουλειά, ή έστω «απασχόληση», μοίραζαν την ελπίδα σε φέτες. Το κόλπο είναι παλιό αλλά πιάνει πάντα: “βολέυω” λίγους και μοιράζω την “ελπίδα” σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Δουλειές εγγυημένες, και πελατεία σίγουρη όσο η ανεργία καλπάζει. Παραδόξως, αλλά όχι πάντα αβάσιμα, όσοι/ες απασχολούνταν σε stage παρουσιάζονταν ως «τυχεροί» μέσα σε ένα καθεστώς εντεινόμενης εργασιακής ανασφάλειας και συνεχών παράτυπων «ανανεώσεων» της ομηρίας τους. Υπήρχαν βέβαια κι άλλοι, πολλoί περισσότεροι και με τις ίδιες «ανάγκες», οι οποίοι, ασχέτως αν χρησιμοποίησαν ή όχι «βύσμα», έμεναν απλώς άνεργοι, έβρισκαν άλλη δουλειά ή καταχωρούνταν ως δυνάμει ψηφοφόροι στα τεφτέρια των «αυτοδημιούργητων» πολιτικάντηδων. Οι πρώτοι, οι ..stagers, «προνομιούχοι»στην απελπισμένη κούρσα, αξιώνουν τώρα τη μετατροπή αυτού του «πλεονεκτήματος» σε καθοριστικό, και διεκδικούν, «λογικά» όπως λένε, τη μονιμοποίηση τους ή τη μετατροπή του καθεστώτος «εργασίας» τους σε σύμβαση αορίστου χρόνου. Η ενδεχόμενη μοριοδότηση τους με 50/%, για την πρόσληψη στο δημόσιο, όπως ίσχυε σκανδαλωδώς μέχρι τώρα, η μονιμοποίηση τους κ.λπ. θα ήταν κατάφωρα άδικη εξέλιξη για τους υπόλοιπους εργαζόμενους και ανέργους οι οποίοι δεν είχαν «μέσο», απλά και καθαρά, στην ίδια χώρα ζούμε. Η αριστερά, “καταδικασμένη” καθώς είναι να υπερασπίζεται τα “δίκαια” των εργαζομένων, αντιμετωπίζει μάλλον αμήχανα το θέμα, ωστόσο υποστηρίζει τελικά το “βόλεμα” όσων απασχολήθηκαν σε stage. Διαβάζουμε σε επερώτηση του κ. Α. Αλαβάνου για το θέμα:
Σε λίγο καιρό λήγουν οι συμβάσεις τους, τι θα γίνει; Θα τους απολύσετε; Στην πραγματικότητα ξέρετε ότι δεν κάνουν μαθητεία. Είναι απάτη το να λέτε ότι κάνουν μαθητεία. Όχι δεν κάνουν μαθητεία, προσφέρουν την ίδια δουλειά που προσφέρουν οι κανονικοί εργαζόμενοι δίπλα τους. Γιατί δεν τους εντάσσετε στην Οδηγία της ΕΕ που λέει ότι όταν καλύπτεις πάγιες και διαρκείς ανάγκες, τότε έχεις δυνατότητα αορίστου χρόνου. Και όχι μόνο αυτούς, γιατί εμείς βλέπουμε και μια πολιτική «διαίρει και βασίλευε» που κάνετε. Προσπαθείτε να στρέψετε όσους έχουν βρει μια κουτσοδουλειά χωρίς καν τα δικαιώματά τους, κόντρα με όσους δεν έχουν καθόλου δουλειά και θέλουν να ανοίξουν θέσεις εργασίας και αντίστροφα.
Και παρακάτω:
Και σας ρωτάω: τι θα κάνετε γι΄ αυτούς, όχι απλώς να μείνουν σto stage, το οποίο είναι απαράδεκτο και ως θεσμός πρέπει να καταργηθεί, αλλά να έχουν δικαιώματα μόνιμης απασχόλησης.(Πηγή: ΑΣΚ EΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΒΥΡΩΝΑ)
Η ίδια αμηχανία και σύγχυση και σε ένα δημοσίευμα της συμπαθούς κατα τα άλλα Εποχής, οι κατεξοχήν αδικημένοι κατά την εφημερίδα είναι αυτοί που δεν “εξασφαλίζονται” με stage και μόνιμο ντε και καλά διορισμό, οι χιλιάδες υπόλοιποι είναι απλώς βλάκες που δεν έτρεξαν να βρούν άκρη σε κάποιο από τα μεγάλα κόμματα. Ας πρόσεχαν. Ο συντάκτης βλέπει “πια” το σύστημα διορισμών “προβληματικό”, θεωρεί δηλαδή ότι τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο…Κλασικό παράδειγμα του “υπαρκτού” αριστερού λόγου:
Και δεν αντιμετωπίζεται, βέβαια, με τη μέθοδο της επικοινωνιακής μεγαλοστομίας, που κρύβει και διαθέσεις ρεβανσισμού, όπως συμβαίνει με τη «ρύθμιση» των stage. Γιατί η κατάργησή τους στο δημόσιο δεν αφήνει μόνο δυσαναπλήρωτο κενό, προξενεί και αδικίες σε όσους μέχρι σήμερα εργάστηκαν επί χρόνια σε καθεστώς ομηρίας. Δεν εξασφαλίζει την αναδρομική ασφάλισή τους, ούτε προβλέπει την αποζημίωσή τους, λόγω –ουσιαστικής– απόλυσης. Από την άλλη, αφήνει ανοιχτή την πόρτα, με το πρόσχημα της μη μοριοδότησης, σε προσλήψεις «δικών μας παιδιών», που θα μπαίνουν από τα πολλά παράθυρα ενός προβληματικού πια συστήματος διορισμών.(Πηγή: εφημερίδα Εποχή)
Κι όμως είναι ακριβώς η σκανδαλώδης μοριοδότηση που βολεύει τα “δικά” τους παιδιά, κανένα “δυσαναπλήρωτο” κενό δε θα αφήσουν, και εν τέλει ας προσληφθούν άλλοι, μόνιμοι και χωρίς ρουσφέτια όπου χρειάζεται.
Ο ίδιος ο υπουργός Εσωτερικών κ. Γ. Ραγκούσης καταγράφοντας τον υποβαθμισμένο ρόλο που κατείχαν οι σπουδές στη μοριοδότηση των υποψηφίων, ανέφερε παραδείγματα όπου για την ίδια θέση με το παλιό καθεστώς ένας συμβασιούχος μπορεί να λάμβανε 450 μόρια, ενώ αντίστοιχα ένας κάτοχος μεταπτυχιακού μόλις 150 μόρια.(Πηγή: Εφημερίδα Έθνος)
- O Χαρίλαος Τρικούπης (11 Ιουλίου 1832- 30 Μαρτίου 1896) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και Πρωθυπουργός. Επί των ημερών του έγινε η πρώτη προσπάθεια εξορθολογισμού του συστήματος των προσλήψεων στο δημόσιο.
Οι δε προσλήψεις στο δημόσιο, σε τέτοια περίπτωση, θα “κλείδωναν” ουσιαστικά για μεγάλο χρονικό διάστημα, χώρια που η αθρόα πρόσληψη «ανεξαιρέτως»και η “αποκατάσταση” όλων όσων βρήκαν «άκρη», χωρίς κεντρικό προγραμματισμό, χωρίς εκτίμηση των αναγκών σε ειδικότητες κλπ είναι άκρως προβληματική και βεβαίως αντιπαραγωγική. Στην προκειμένη περίπτωση η «παραγωγικότητα» δεν αφορά τους επιχειρηματίες ή άλλους άλλα την ίδια την κοινωνία, τη στελέχωση των κοινωνικών υποδομών κλπ, αυτή είναι έξαλλου και η σημασία της έννοιας του «δημοσίου υπαλλήλου». Αν η κοινωνία, ας πούμε, χρειάζεται οδηγούς για ασθενοφόρα ή γιατρούς, αλλά στη θέση τους προσλαμβάνει δεκάδες αργόσχολους γραμματείς και φαρισαίους, το θέμα δεν είναι προσωπικό αλλά κοινωνικό.
Η κοινωνία δεν έχει κανένα λόγο να επιβραβεύσει την εξατομικευμένη σχέση ψηφοφόρου-πολιτικού, έχει δεκαδες λόγους να πράξει το αντίθετο προτάσσντας το συμφέρον των πολλών, το δημόσιο συμφέρον. Εκτός κι αν θεωρούμε ότι «το κράτος» πρέπει να προσλαμβάνει πάντα τους πάντες, οπότε όσα γράφω είναι περιττά. Αν σε μια «υπηρεσία» βρίσκονται χ απασχολούμενοι με stage, αυτό δε σημαίνει ότι και ο στοιχειώδης ορθολογισμός επιβάλλει την πρόσληψη τόσων υπαλλήλων, αφού άλλου υπάρχον περισσότερες ή διαφορετικές ανάγκες κλπ. Μέχρι τώρα εξάλλου η προϋπηρεσία σε δημόσια υπηρεσία σε μια σειρά διαγωνισμούς υπολογίζονταν με σκανδαλώδη και φωτογραφικό τρόπο,(ούτε προϋπηρεσία στη ΝΑΣΑ να ήταν…), ώστε απέκλειε πρακτικά τη συντριπτική πλειονότητα των υποψηφίων που δεν είχαν την «τύχη» να εργαστούν μέχρι τότε «στο δημόσιο»…
Μέχρι σήμερα πριμοδοτούνταν με το μπόνους του 50-55% μόνο οι συμβασιούχοι του Δημοσίου που είχαν προϋπηρεσία άνω των 24 μηνών. Με την απόφαση αυτή ξεκαθαρίζεται, επίσης, ότι δεν θα υπάρχει καμία πριμοδότηση με μόρια για τους συμβασιούχους με το πρόγραμμα stage. (Πηγή: Εφημερίδα Έθνος).
Αυτά είναι γνωστά σε όσους ασχολήθηκαν με ΑΣΕΠ κλπ, αναφέρω πρόχειρα: ένας πολιτικός μηχανικός λ.χ. με κάμποσα χρόνια εργασίας σε ιδιωτικές κατασκευές, master, ακόμα και διδακτορικό, συχνά δεν είχε καμιά «τύχη» απέναντι σε αυτόν που εργάστηκε με stage ή σύμβαση στο δημόσιο. Αναμφίβολα πολλοί συμμετέχοντες σε προγράμματα stage προσφέρουν πραγματική εργασία, ανασφάλιστοι, με χαμηλές αποδοχές κλπ, π.χ. νοσοκομεία, ωστόσο η όψιμη επίκληση του «δικαιώματος στην εργασία» ισχύει και για τους υπόλοιπους εργαζόμενους και τους ανέργους, έχουν κι αυτοί … «οικογένειες», πιθανότατα…
Παράλληλα, ο υπουργός Εσωτερικών διευκρίνισε ότι η προσαύξηση της μοριοδότησης στους συμβασιούχους του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα καταργείται, όπως και ότι στόχος της κυβέρνησης είναι η σταδιακή κατάργηση όλων των συμβάσεων έργου και η -επίσης σταδιακή- αντικατάστασή τους με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, οι οποίες θα γίνονται υπό την εποπτεία και τον έλεγχο του ΑΣΕΠ. ( Πηγή: City Press )
Θα μου πείτε ο καθένας με τον πόνο του, αυτό όμως αφορά “τον καθένα”, ενώ το δικαίωμα στην εργασία αφορά ολόκληρη την κοινωνία και όχι ένα «κομμάτι» της που «θίγεται» κάθε φορά. Τα παραδείγματα ανεκδοτολογικού τύπου είναι άφθονα, καλά θα κάνει λοιπόν η κυβέρνηση αν σταματήσει αυτή την ιστορία, έστω κι έτσι, έστω και για τους δικούς της επικοινωνιακούς λόγους. Όση υποκρισία και ευθύνη κι αν καταλογίσει κανείς στα δυό μεγάλα κόμματα, είναι καιρός να τερματιστεί αυτή η νεοελληνική πατέντα η οποία γεννήθηκε προφανώς στις “δεξαμενές σκέψης” του εγχώριου πολιτικαντισμού.
“Ο φωτογράφος του χωριού” μια εξαιρετική λαογραφική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από την ΕΡΤ την περίοδο 1977-1978.
Στο ρόλο του φωτογράφου Νάσος Κέδρακας. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα Θεσσαλίας στις 21 Νοεμβρίου 1915. Σπούδασε στη Σχολή Εθνικού Θεάτρου, απ' όπου απεφοίτησε το 1942. Για περισσότερα κάντε κλικ στην εικόνα.
Στο ρόλο του ενωματάρχη ο Λάζος Τερζάς, κατά Πόντον Λάζαρος Τερζανίδης γεννήθηκε στο Μαγικό Ξάνθης
Ο “φωτογράφος του χωριού” είναι μία λαογραφική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από την ΕΡΤ την περίοδο 1977-1978. Προβλήθηκε σε 16 αυτοτελή επεισόδια των 25 λεπτών και ήταν παραγωγή του Γιάννη Παναγιωτόπουλου. Εκτός των άλλων διασώζει με μοναδικό τρόπο την “ντοπιολαλιά” της ελληνικής επαρχίας, καθώς και μια σειρά από λαογραφικά στοιχεία της περιόδου πριν τον πόλεμο και αργότερα. Η σειρά βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Γιώργου Καραμάνου.
Παραθέτω τους συνδέσμους από το αρχείο της ΕΡΤ: Επεισόδιο 1, Επεισόδιο 2, Επεισόδιο 3, Επεισόδιο 4, Επεισόδιο 5, Επεισόδιο 6, Επεισόδιο 7, Επεισόδιο 8, Επεισόδιο 9, Επεισόδιο 10, Επεισόδιο 11, Επεισόδιο 12, Επεισόδιο 13, Επεισόδιο 14, Επεισόδιο 15, Επεισόδιο 16.
Πηγές: CineHellas.com , Bικιπαιδεία.
Η απελευθέρωση της Αθήνας από τους Γερμανούς: ντοκιμαντέρ από το αρχείο της ΕΡΤ.
Το πανό γράφει: Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα... Αν θέλετε να δείτε το ντοκιμαντέρ κάντε κλίκ πάνω στην εικόνα.
WAU_classic(‘advmvnzqeeiy’)
“Κι αν τα τρένα τρέχουν σε γραμμές, τα άστρα καβαλάνε οι ψυχές…”: μικρή αναφορά στο Νικόλα Άσιμο.
Εν αρχή ήν η τελεία, η τέλεια τελεία
Σημαιοφόρος κατά την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 1960. Φωτ. αρχείο οικ. Δ. Ασημόπουλου. Γ. Ι. Αλλαμανή "Δίχως Καβάντζα Καμιά - Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου". Αργότερα θα γράψει το "Παράτα το σχολειό"...
Ο Νικόλας Άσιμος ήταν ένας ιδιόρρυθμος άνθρωπος που κινούνταν συχνά στα όρια των καταστάσεων που ζούσε. Τα βιογραφικά του είναι λίγο πολύ γνωστά. Ο Άσιμος εμφανίζεται πλέον ως σύμβολο και ως τέτοιο επιδέχεται διάφορες αναγνώσεις, ανάλογα με τις διαθέσεις, τα γόυστα και ενδεχομένως τις σκοπιμότητες του καθενός. Πρόσφατα μάλιστα εβδομαδιαία εφημερίδα διένειμε έναν ολόκληρο δίσκο του: η καταναλωτική κοινωνία μπορεί πλέον άνετα να πουλάει, σχεδόν να χαρίζει, την ίδια της την αμφισβήτηση. Ο Νικόλας άντεξε στο χρόνο και τους καιρούς, τέτοια ‘’δημοσιότητα» δεν θα μπορούσε να ποτε να τη φανταστεί, πέρασε σχεδόν στο χώρο του μύθου και του θρύλου.’Ετσι γίνεται συνήθως, οι μύθοι λειτουργούν συνεκτικά, ακόμη και για άτομα ή συλλογικότητες που ευαγγελίζονται την «απομύθευση» του κόσμου, αυτά όμως είναι μια άλλη ιστορία…
Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τις φωνές των πεινασμένων
Στην αντιπυρηνική εκδήλωση για το Τσερνομπίλ, ο Νικόλας λέει δυο λόγια πριν ανέβει στη σκηνή να τραγουδήσει. Χαλκίδα, τέλη Απριλίου 1986. Φωτ. αγνώστου - αρχείο Ανδρέα Ρουμελιώτη. Γ. Ι. Αλλαμανή "Δίχως Καβάντζα Καμιά - Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου"
Θαρρώ πώς ο Νικόλας ήταν απο τους κορυφαίους στιχουργούς της γενιάς του, απλώς η αιρετική του τοποθέτηση καθώς και το γεγονός ότι δεν ηχογράφησε τα καλύτερα τραγούδια του είναι κυρίως οι λόγοι που δεν καταξιώθηκε ως τέτοιος. Θα σαλπίσει κάποτε σχεδόν επαναστατικά αντιπολεμικά εμβατήρια με μια ζωντάνια που σπάνια συναντάει πια κανείς στις άναρθρες κραυγές μίσους πολλών “αντιεξουσιαστών”. Ο Νικόλας πρώτα αγάπησε τη ζωή και μετά «μίσησε» το σύστημα και τους «νομοθέτες της ευτυχίας», το αντίστροφο μου φαίνεται λιγάκι προβληματικό και άγονο.
Αναρχικός, αντιεξουσιάστης ή επαναστάτης έγραψε ένα από τα ωραιότερο και, μάλλον …λενινιστικότερα αντιπολεμικά τραγούδια, στους ρυθμούς της Διεθνούς. Έγραφε ο «συνθέτης ανατρεπτικών τραγουδιών»:
Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τις φωνές των πεινασμένων
Τις φωνές των σκλαβωμένων που διψάν για λευτεριά
που διψάν αδελφοσύνη, που διψάνε λευτεριά
Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει το διάβα μας
της γης οι προλετάριοι σαν βρούνε τους οχτρούς τους
δεν κάνουν βήμα πίσω.
Ο καιρός είναι μαζί μας
κι η επανάσταση θα γίνει
Κάθε μικρούλα σπίθα φουντώνει σε φωτιά.
[…]
τα τουφέκια μας τα θέμε για τα στήθια τα δικά σας
κι οι λαοί αδελφωμένοι θα σας στήσουνε στον τοίχο
Και με ολίγη από Μάο Τσε Τουνγκ παρακάτω:
Κάτω το κεφάλαιο, ρε κάτω η δουλειά,
η επανάσταση θα γίνει το μεγάλο άλμα για τη λευτεριά
[….]
Τους καθοδηγητάδες της κρεμάει η εργατιά
η επανάσταση μας θα γίνει,
θα γίνει
το μεγάλο άλμα για τη λευτεριά.
(Κάπως αυθαίρετα έχω βάλει κάποια σημεία στίξης, αγνοώ την ακριβή μορφή των στίχων, ολόκληρο ακούγεται ΕΔΩ.)
Ξαπλώνοντας με στρώμα θαλάσσης καταμεσής στο δρόμο, εμποδίζοντας την διέλευση των οχημάτων. Στα χέρια του κρατάει ένα παιδικό πιστόλι και ένα φτερό για ξεσκόνισμα! Οκτώβριος του 1981. Φωτ. αρχείο οικ. Δ. Ασημόπουλου. Γ. Ι. Αλλαμανή "Δίχως Καβάντζα Καμιά - Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου"
Ο Άσιμος ήταν βαθιά πολιτικοποιημένος και γνώστης των ιδεολογικών και πολιτιkών πραγμάτων της εποχής του, σε συνέντευξη του στο περιοδικό … «Φαντάζιο» έλεγε : «Όσο για μένα, από χρόνια τώρα γράφω μουσική και στίχους, προσπαθώντας να θέσω τη δουλειά μου στην υπηρεσία του ιδεολογικοπολιτικού μου πιστεύω.» Κουβαλάει στις βαλίτσες του τον πολιτικό ριζοσπαστισμό της δεκαετίας του 70 μαζί με μια βαθιά ανθρωπογνωσία. Οι φοίτηση του στη Φιλοσοφική σχολή φαίνεται να άνοιξε τους ορίζοντες του σε όλα τα επίπεδα. Κινείται με σχεδόν ποιητική άνεση ανάμεσα στην κοζανίτικη αργκό, την αριστερίστική φρασεολόγία, την ακαδημαική γλώσσα, τη δημώδη προφορική λαική παράδοση και τους λόγιους τύπους. Το σύνολο δεν είναι ποτέ βεβαίως άθροισμα των μερών του, κατα πώς λενε οι σημειολόγοι, ωστόσο έχει ίσως σημασία να εντοπίσουμε κάποια λεξιλογικά και άλλα πολιτισμικά φορτία στους στίχους του. Γράφει λ.χ. στο Ρωμηό και στον “Παπά”:
[...]
[...]
[...]
Θέμε όλοι, θέλουμε όλοι του παπά μας το περβόλι
Κατουράμε τη βδομάδα δυο φορές την πρασινάδα
Να μαράνει το περβόλι και να μπούμε μέσα όλοι
Να κρεμάσουμε λαμπάδα στου παπά μας τη φοράδα.
[...]
Συμμετέχοντας σε διαδήλωση-παρέλαση στα Προπύλαια, κουβαλώντας ένα πλακάτ στην πλάτη και παίζοντας μπουζούκι. Πιθανώς στα 1983-84. Φωτ. αρχείο οικ. Δ. Ασημόπουλου. Γ. Ι. Αλλαμανή "Δίχως Καβάντζα Καμιά - Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου"
Εμφανίζεται ακόμη να τραγουδάει κάλαντα στο παρακάτω ντοκουμέντο από την ταινία «Άλλος για τον κορυδαλλό /Τα βαποράκια» το οποίο εντόπισα ψάχνοντας στο YouTube.
Έπαιξε ακόμη σε μια σκηνή από το σουρεαλιστικό «Δράκουλα των Εξαρχείων», μαζί με το Τζίμη Πανούση.
Τραγούδησε ακόμη και τον καημό της ξενιτιάς, στο γνωστό «Πιάστηκα σκοινί κορδόνι», μαζί με τους ολίγον αθυρόστομους στίχους που κόπηκαν όταν το τραγούδι κυκλοφόρησε αργότερα σε δίσκο. Σταχυολογώ ακόμη από το χρησιμότατο στίχοι.gr:
[…]
Δεν έχω μάθει να σωπαίνω
Δεν έχω μάθει να γελώ
Να σ’ αρνηθώ δεν προλαβαίνω
Δε θέλω να σε ματαϊδώ.
[…]
Και αλλού:
Αρνήθηκα πολλά για το χατίρι σου
Πάρα πολλά
Δεν ξαναπίνω πια απ’ το ποτήρι σου
Ούτε γουλιά
Έλεος δε ζητώ ποτέ, παλιόκοσμε
Δε μοιάζουμε κι αν θέλεις ξαναχώσε με
Στις φυλακές
Που είναι για τους ασώματους
Βαρέθηκα να βλέπω τέτοιους κόμματους
Μου το ‘χες τάξει, το θυμάμαι
Πως θε να γίνουν αλλαγές
Μα ως πότε αυτοί που αγαπάνε
Θα σου γιατρεύουν τις πληγές.
Η καλαίσθητη αυτή αφίσα, από τον Γρηγόρη Λιόλη (;), συνόδευε την παρουσίαση από το βιβλιοπωλείο "Απρόβλεπτο" και τις εκδόσεις "Βιβλιοπέλαγος", του επανεκδοθέντος βιβλίου του Νικόλα "Αναζητώντας Κροκανθρώπους", την Παρασκευή 29 Μαρτίου 2002.
Τραγούδησε ακόμη στίχους του Γιάννη Σκαρίμπα, ένα πραγματικά υπέροχο τραγούδι.
Ο Νικόλας δεν «ξεχάστηκε» βεβαίως από η δεκαετία του 60, ούτε ήταν απλώς ένας «χίπις» που ξέμεινε, όπως αφελώς έγραψε μια εφημερίδα, μάλλον «γύρισε» από τη δεκαετία του 2010 και βάλε. Ο άνθρωπος ζούσε στην Ελλάδα της αντιπαροχής, κι όμως «είδε», έγραψε και τραγούδησε το «Ξερνάω τη μπαταρία» τριάντα χρόνια πριν από τις συνεχιζόμενες μαζικές αυτοκτονίες των σύγχρονων προλετάριων στην καρδιά της «αναπτυγμένης» Δύσης.. Το τραγούδι διασκεύασαν και οι Magic de Spell.
Τα χάπια «χρυσώθηκαν» πολύ από τότε, κι ο Νικόλας ήταν από του λίγους της γενιάς του που είχε το τραγικό προνόμιο να το καταλάβει. Τα «πασόκια» που έρχονται, κοντά τριάντα χρόνια, «εξ ευωνύμων», τα «βλαχαδερά» που δεν παντρεύονται γιατί ονειρεύονται κότερα, οι στίχοι για τα «περιβόλια του παπά» και άλλα πολλά ήταν κουβέντες σχεδόν προφητικές. Ο Νικόλας είδε πρώτος και με τρόπο μοναδικό τον αριστερό οικονόμο νοικοκύρη που λάδωσε το αντεράκι του με την αλλαγή, δηλώνει, πλέον, «ιδιότητα,» «καταναλώνει ταυτότητα» και «μας στερεί τον ήλιο», για να μη γράψω τίποτα χειρότερο. Διάβασε πίσω από τους εργατικού μύθους της εποχής, και τον περιρέοντα …φελινισμό. Ντόμπρα, λαϊκά και τσεκουράτα θα γράψει:
«Μου ‘γινες και φελινιακιά
θα ζεματιστεις και θα ναι αργά»
και
«Μου την έπεσες στα ούζα με την αλλαγή
Και μου κόλλησες βεντούζα βρε κομμουνιστή
Την έχεις δέσει τη γαϊδάρα σου και συ
Συντηρητική παπάρα κουκουέδικη»
Στίχους σαν τους προηγούμενους μια ορισμένη αριστερά δε θα τους συγχωρήσει ποτέ, κατατάσσοντας τον στους περιθωριακούς ή τους «ατομιστές» στην καλύτερη περίπτωση.
Αυτά τα λίγα για το Νικόλα και τον κάθε μπρούντζινο Ρωμιό»…
Μπορείτε ακόμη να διαβάσετε κάποιες ςνδιαφέρουσες ιστοσελίδες που είδα για να γράψω το παρόν :
Εξαιρετικό και άγνωστο σχεδόν υλικό, ΕΔΩ.
Μια εξαιρετική ερασιτεχνική ιστοσελίδα για τον ‘Ασιμο ΕΔΩ.
Πιο συγκεκριμένα:
Τι έγραψαν οι εφημερίδες της εποχής ΕΔΩ.
Σχόλια ανωνύμων για το Νικόλα ΕΔΩ.
Εκτεταμένα βιογραφικά ΕΔΩ και ΕΔΩ.
Φωτογραφικό αρχείο ΕΔΩ
“…ω! της αυγής κροκάτη γάζα, γαρούφαλλα του δειλινού…” Ο Βάρναλης διαβάζει Βάρναλη.
O Κώστας Βάρναλης (Μπουργκάς 1883- Αθήνα 1974)
Επέλεξα διαδοχικά: Η μπαλάντα του κυρ’ Μέντιου, Οι μοιραίοι, Οι πόνοι της Παναγιάς. Τα δύο πρώτα διαβάζει ο ίδιος ο Βάρναλης, το τελευταίο τραγουδισμένο απο το μεγάλο Νίκο Ξυλούρη. Δεν συμπεριλαμβάνεται, βεβαίως, η άκρως μικροαστική και νεοπολουτίστικη “εκτέλεση” της μπαλάντας από το κ. Νότη Σφακιανάκη και λοιπούς αοιδούς των εγχώριων νυχτερινών κέντρων.
Η μπαλάντα του κυρ’ Μέντιου
Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Κούτσα μια και κούτσα δυο
της ζωής το ρημαδιό!
Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι,
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ’ φήναν νηστικό.
Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στην παίδεια
με κοτρόνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ’ αχαμνά!
Aνωχώρι, Κατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι,
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μου ‘βγαινε η ψυχή.
Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κι’ έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά.
Kαι ζευγάρι με το βόδι
(άλλο μπόι κι’ άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα
τ’ αφεντός τα στρέμματα.
Kαι στον πόλεμ’ “όλα για όλα”
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνωνται οι λαοί
για τ’ αφέντη το φαϊ.
Kαι γι’ αυτόνε τον ερίφη
εκουβάλησα τη νύφη
και την προίκα της βουνό,
την τιμή της ουρανό!
Aλλά εμένα σε μια σφήνα
μ’ έδεναν το Μαη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό
να γκαρίζω, να θρηνώ.
Kι’ ο παπάς με την κοιλιά του
μ’ έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
“Σε καβάλησε ο Χριστός!
Δούλευε για να στουμπώσει
όλ’ η Χώρα κι’ οι καμπόσοι.
Μη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!
-Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
-Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!
-Αντραλίζομαι!… Πεινώ!…
-Σούτ! θα φας στον ουρανό!”
Kι’ έλεα: όταν μιαν ημέρα
παρασφίξουνε τα γέρα,
θα ξεκουραστώ κι’ εγώ,
του θεού τ’ αβασταγό!
Kι’ όταν ένα καλό βράδυ
θα τελειώσει μου το λάδι
κι’ αμολήσω την πνοή
(ένα πουφ είν’ η ζωή),
H ψυχή μου θε να δράμη
στη ζεστή αγκαλιά τ’ Αβράμη,
τ’ άσπρα, τ’ αχερένια του
να φιλάει τα γένια του!
Γέρασα κι’ ως δε φελούσα
κι’ αχαϊρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά
να με φάνε τα θεριά.
Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
στη σπηλιά τον Αι-Φραγκίσκο:
“Χαίρε φως αληθινόν
και προστάτη των κτηνών!
Σώσε το γέρο κύρ Μέντη
απ’ την αδικιά τ’ αφέντη,
συ που δίδαξες αρνί
τον κύρ λύκο να γενή!
Tο σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπο κάνε!…”
Μα με την κουβέντα αυτή
πόρτα μου ‘κλεισε κι’ αυτί.
Tότενες το μαύρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσω από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βιά:
“Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κι’ οι ραγιάδες απ’ τα ουράνια,
μα θεοί κι’ όξαποδώ
κει δεν είναι παρά δώ.
Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου
θα το βρης. Οπου ποθεί
λευτεριά, παίρνει σπαθί.
Mη χτυπάς τον αδερφό σου-
τον αφέντη τον κουφό σου!
Και στον ίδρο το δικό
γίνε συ τ’ αφεντικό.
Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Αν ξυπνήσεις, μονομιάς
θα ‘ρτει ανάποδα ο ντουνιάς.
Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει
κι’ έχ’ η πλάση κοκκινήσει
κι’ άλλος ήλιος έχει βγη
σ’ άλλη θάλασσ’, άλλη γης”.
Το ποίημα, με τη φωνή του ίδιου του Κώστα Βάρναλη, μπορείτε να το ακούσετε ΕΔΩ.
Οι Μοιραίοι
Μες στην υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές,
(απάνου εστρίγγλιζε η λατέρνα)
όλη η παραία πίναμε εψές,
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.
Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής,
ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Οσο κι ο νους αν τυραννιέται
άσπρην ημέρα δε θυμιέται!
(Ηλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος του άσωτου ουρανού,
ω! της αυγής κροκάτη γάζα
γαρούφαλλα του δειλινού,
λάμπετε-σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!)
Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος – ίδιο στοιχιό
του άλλου κοντόμερη η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό,
στο Παλαμίδι ο γυιός του Μάζη
κ’ η κόρη του γιαβή στο Γκάζι.
-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
-Φταίει ο θεός που μας μισεί!
-Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
-Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
“ποιος φταίει; Ποιος φταίει;… κανένα στόμα
δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα.
Ετσι, στην σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει, μας πατεί:
δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα!
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!
Κ. Βάρναλης
Ακούγεται ΕΔΩ
Και με τη φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώση ΕΔΩ.
Οι πόνοι της Παναγιάς
Πού να σε κρύψω γιόκα μου
να μη σε φτάνουν οι κακοί
σε ποιο νησί του ωκεανού
σε πια κορφή ερημική.
Δε θα σε μάθω να μιλάς
και τ’ άδικο φωνάξεις
ξέρω πως θα χεις την καρδιά
τόσο καλή τόσο γλυκή
που μες τα βρόχια της οργής
ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις.
Συ θα’χεις μάτια γαλανά
θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό
θα σε φυλάω από ματιά κακή
και από κακό καιρό
Από το πρώτο ξάφνιασμα
της ξυπνημένης νιότης
δεν είσαι συ για μάχητες
δεν είσαι συ για το σταυρό
εσύ νοικοκερόπουλο
όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης
Κι αν κάποτε τα φρένα σου
το δίκιο φως της αστραπής
κι αν η αλήθεια σου ζητήσουνε
παιδάκι μου να μην τα πεις
Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν
το φως να το σηκώσουν
δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή
απ’ την αλήθεια της σιωπής
χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν
Με τη συγκλονιστική φωνή του Νίκου Ξυλούρη, μπορείτε να το ακούσετε ΕΔΩ.
Η ζαριά του σκύλου*
Η ζαριά του Κ. Καραμανλή στις 4 Οκτώβρη.
Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν άσχημο για τη Νέα Δημοκρατία, εξ’ ου και οι αντιπαραθέσεις που ακολούθησαν και συνεχίζονται. Ο κ. Καραμανλής, μάλλον απηυδισμένος και κουρασμένος οδήγησε το κόμμα του στις εκλογές με σχεδόν ηρωικό τρόπο: ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη των επιλογών και μίλησε με σκληρή, «ειλικρινή» γλώσσα. Τα εσωκομματικά της Ν.Δ., σε αυτή τη φάση τουλάχιστον, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού θα αναδείξουν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και ενδεχομένως πρωθυπουργό στο μέλλον. Για όσους βλέπουν στην πολιτική μια «γηπεδικού» τύπου αντιπαράθεση και βολεύονται πίσω από αβασάνιστες θολούρες και κοινοτοπίες («όλοι ίδιοι είναι», «όλοι τρώνε» κ.τ.ο), τα παρακάτω δεν έχουν και ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Όπως θα προσπαθήσω να δείξω στη συνέχεια οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Ν.Δ. θα επηρεάσουν το σύνολο των πολιτικών κομμάτων και, υπό προϋποθέσεις, θα καθορίσουν την εξέλιξη του δικομματικού συστήματος στην Ελλάδα, το οποίο παρεμπιπτόντως παρουσιάζει αξιοσημείωτες αντοχές. Η επικράτηση της κ. Ντόρας Μπακογιάννη θα πυροδοτήσει την έξοδο πολλών στελεχών προς το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη και θα οδηγήσει, σε δύο κόμματα στο χώρο τη εγχώρια δεξιάς. Στην ελληνική κοινωνία είναι ήδη υπαρκτό και διακριτό ένα ρεύμα αντίθεσης προς την παγκοσμιοποίηση, εν πολλοίς από θέσεις συντηρητικές και ξενοφοβικές, το λεγόμενο ρεύμα της «λαϊκής δεξιάς». Ανάλογα ρεύματα τέμνουν εγκάρσια όλα ανεξαρτήτως τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων και των κομματων της αριστεράς, ωστόσο το πώς ακριβώς εκφράζεται αυτό η κίνηση ξεφέυγει από τα όρια του παρόντος. Ο κοσμοπολιτισμός και ο σκληρός οικονομικός φιλελευθερισμός της κ. Μπακογιάννη, καθώς και η ανοιχτά αμερικανόφιλη στάση της,(αντιπυραυλική ασπίδα κ.λπ.) είναι βέβαιο ότι θα δυσαρεστήσει πολλούς στη Ν.Δ. Τους δυσαρεστημένους αυτή τη φορά δε θα «τους φάει ο λύκος», κατά την έκφραση του μακαρίτη Ε. Αβέρωφ, αλλά θα τους συμπεριλάβει ο κ. Καρατζαφέρης στο «μαντρί» του. Ο τελευταίος φρόντισε βεβαίως να διευρύνει την ατζέντα του θέτοντας « κοινωνικά» ζητήματα στο τραπέζι και κατόρθωσε να καρπωθεί ένα μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας, σε αντίθεση με την αριστερά η οποία έχασε, οριακά έστω, στις «λαϊκές» συνοικίες, εν μέσω μάλιστα οικονομικής κρίσης… Οι απώλειες της Ν.Δ. είναι πιθανό να είναι τέτοιες, ώστε να μην μπορεί στο μέλλον να διεκδικήσει από μόνη της κυβερνητική εξουσία. Κατά παράδοξο(;) λοιπόν τρόπο ο δικομματισμός στην επόμενη περίοδο είναι εξαιρετικά πιθανό να αποδυναμωθεί με μοχλό την ακροδεξιά, με ότι σημαίνει αυτό.
Παραδοσιακό "πράσινο" σαπούνι...
Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, έχει να διαχειριστεί μια αρκετά δύσκολη οικονομική και γεωπολιτική συγκυρία, αν και η σύγκριση, σε πρώτη φάση, με τα πεπραγμένα της Ν.Δ., φαίνεται να το ευνοεί. Σε κάθε περίπτωση δεν έχει στη διάθεση του ούτε το “πολιτικό κεφάλαιο” ούτε τη συναίνεση του 81, και η σύγκριση των δυο περιόδων είναι μάλλον άστοχη. Ο κ. Παπανδρέου θα κυβερνήσει πάνω σε κινούμενη άμμο, ακόμα κι αν επιτύχει ένα στοιχειώδες νοικοκύρεμα των οικονομικών, ακόμα κι αν εξορθολογίσει «τεχνοκρατικά» ορισμένους τομείς, πράγμα δύσκολο, η οικονομική κρίση θα μετρήσει τις αντοχές της κοινωνίας και της κυβέρνησης. Με άλλα λόγια: τα βήματα προς τον «αστικό» εκσυγχρονισμό της χώρας, ελάχιστα έχουν να προσφέρουν στους ανέργους, τους υποαπασχολούμενους, τους εργαζόμενους, τους μικροεπιχειρηματίες, τους αγρότες που ξεκληρίζονται. Τα διλλήματα, μόλις κοπάσει ο επικοινωνιακός κουρνιαχτός, θα τεθούν πιο πιεστικά, πιο υλικά και πιο συγκεκριμένα: η χώρα επιβιώνει με δανεικά, το παρασιτικό μοντέλο που οικοδομήθηκε από τη μεταπολίτευση και ένθεν είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναπαραχθεί μεσοπρόθεσμα (πελατειακό κράτος, προσλήψεις ημετέρων κλπ). Η χώρα δεν έχει καν διατροφική επάρκεια, καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει και συνεχίζει με την παραοικονομία στο 40% και αρνητικούς οικονομικούς δείκτες επί σειρά ετών. Το ασφαλιστικό πρέπει να «λυθεί», μια σειρά εθνικών θεμάτων είναι σε εκκρεμότητα κλπ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κ. Παπανδρέου αμφισβήτησε ακόμα και στοιχειωδώς απαραίτητες κινήσεις όπως ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη…
Όπερ έδει δείξαι.
* Στη ρωμαϊκή περίοδο έριχναν τέσσερα ζάρια με τέσσερις αριθμούς το καθένα. Η ζαριά του σκύλου θεωρούνταν η χειρότερη, όταν και τα 4 ζάρια είχαν τον ίδιο αριθμό. Η «ζαριά της Αφροδίτη»ς ή «βασιλική ζαριά» ήταν η καλύτερη, όταν δηλαδή κάθε ζάρι είχε διαφορετικό αριθμό.
Για περισσότερα: Η άλλη όψη της αρχαιότητας. Ο υπόκοσμος, Catherine Salles, εκδόσεις Παπαδήμα, σ. 278.
O Mανόλης Αναγνωστάκης διαβάζει Ν.Καββαδία: Ιδανικός κι ανάξιος εραστής.
θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.
Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ’ Αλγέρι και το Σφαξ
θ’ αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ σκυφτός σ’ ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.
Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα ‘χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ’ όποιον ρωτά:
“Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει”
Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.
Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θα ‘χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.
Το ποίημα διάβασε ο Μανόλης Αναγνωστάκης σε ραδιοφωνική εκπομπή το 1988.
Μουσική: Γιάννης Σπανός, πρώτη εκτέλεση: Κώστας Καράλης, παίζει ΕΔΩ.
Σε ερμηνεία Λαυρέντη Μαχαιρίτσα μπορείτε να το ακούσετε ΕΔΩ.
Το ποίημα τραγούδησε κι ο αειθαλής Φίλιππος Νικολάου σε δίσκο του το 2002, υπάρχει ΕΔΩ. Ενδιαφέρον βρήκα και το Γλωσσάρι του Ν. Καββαδία. Αρκετά μελοποιημένα ποιήματα του Καββαδία, μπορείτε να βρείτε εύκολα με μια απλή αναζήτηση στο YouTube.
Καλημέρα.
Φοβού τους Δαναούς, και πράσινα Υπουργεία φέροντας…
Θαυματουργό νερό από τον Ασωπό, φέρνει αρρώστιες και ψήφους.
Η πολιτική δεν είναι ζήτημα συνεννόησης, oύτε καλής θέλησης, τουλάχιστον στον σκληρό πυρήνα της. Είναι κυρίως ζήτημα πολιτικής ισχύος, αξίωση κυριαρχίας και εν τέλει σύγκρουση, φανερή ή συγκαλυμμένη. Κανείς δε χαρίζει τίποτα, παρά τις αβρότητες και τα όσα λέγονται δημοσίως. Τελευταία, και με αφορμή τη είσοδο των Πράσινων στην Ευρωβουλή, γύρω από την «ιδέα» της οικολογίας συνωστίζονται πλέον σχεδόν όλοι οι πολιτικοί χώροι, και βεβαίως ανταγωνίζονται για την «αυθεντική» ερμηνεία της, επιχειρώντας να αντλήσουν πολιτική ισχύ με την υιοθέτηση ή και την ανασημασιοδότηση του όρου. Μέχρι κι ο κ. Καρατζαφέρης ανακάλυψε τους, ανύπαρκτους ουσιαστικά και μάλλον γραφικούς, Οικολόγους Ελλάδας…
Γράφω το παρόν με αφορμή μια συζήτηση με φίλους σχετικά με την ανάληψη του Υπουργείου Περιβάλλοντος από άτομο που θα ανήκε στο χώρο των Πράσινων. Κατά την εκτίμηση μου, αν είναι να μπουν σε κυβέρνηση οι Πράσινοι, καλό είναι να έχουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και να υπάρχει συγκροτημένο στοιχειώδες κίνημα οικολογικό, ειδάλλως θα δικαιώσουν όλους εκείνους που τους κατηγορούσαν ως απλούς θεσιθήρες, αριβίστες κλπ. Η σχέση πρωτοκλασάτων στελεχών με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, πάντα χρηματοδοτούμενες από το Κράτος, δικαιολογούν σε κάποιο βαθμό αυτή την κριτική. Είναι πολύ πιθανόν στο μέλλον, οι Πράσινοι να εισέλθουν στη Βουλή, επομένως θα ήταν άστοχο να κάψουν τόσο άδοξα το “χαρτί” της συμμετοχής σε μια κυβέρνηση. Σε τελική ανάλυση μάλλον είναι χρησιμότεροι στην κοινωνία 12 πράσινοι βουλευτές (με το όριο του 3%) στο μέλλον, παρά ένας υπουργός τώρα, κι αυτός χαρισμένος. Η οικονομική συγκυρία είναι δύσκολη για πράσινη πολιτική, τέτοια που να δικαιολογεί επαρκώς το βιαστικό άδειασμα του κόμματος τους. Η οποιαδήποτε «πράσινη πολιτική», εκτός κι αν μιλάμε μόνο για δεντράκια, πάρκα και οικολογικές γούνες, χρειάζεται να αμφισβητήσει στην προοπτική της το υπάρχον, παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο, στην Ελλάδα και παγκόσμια, χρειάζεται ρήξεις και τομές και αυτό είναι μια διαδικασία η οποία δεν ξεκινάει, ούτε εξελίσσεται ως «παραχώρηση» από κανέναν…
Αν τώρα ο κ. Χρυσόγελος ή όποιος άλλος θέλει να γίνει ντε και καλά υπουργός, ας πάει στο ΠΑΣΟΚ, π.χ. και ας κατέβει υποψήφιος με σταυρό. Το έκανε μέχρι και ο παλιός λάβρος κατήγορος του Παπανδρέου κ.Ανδρουλάκης και άλλοι πολλοί. Δεν μπορεί να υπονομεύεις την αξιοπιστία ενός πολιτικού χώρου, έστω μικρού, εκκινώντας από προσωπικές φιλοδοξίες.
Αν το ΠΑΣΟΚ, πάλι, θέλει να εφαρμόσει το πρόγραμμα των Πράσινων, έστω, έχει πολλά ικανά στελέχη δικά του και μπορεί να το κάνει, η πολιτική, και σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι τόσο ζήτημα γνώσης, άλλα κυρίως πολιτικής βούλησης. Η κίνηση προς τους οικολόγους ήταν μια έξυπνη κίνηση τακτικής, και είχε στόχο την πολιτική και ιδεολογική εξουδετέρωση των Οικολόγων, με ταυτόχρονη ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ. Επιπλέον η ανάληψη οποιασδήποτε «περιβαλλοντικής» κυβερνητικής ευθύνης, μιλάω πάντα για τη συγκεκριμένη συγκυρία, θα περιόριζε το λόγο και τη θεματική των Πράσινων σχεδόν αποκλειστικά στα οικολογικά θέματα, πράγμα που οι ίδιοι, απ’ ότι λένε τουλάχιστον στο πρόγραμμά τους, δεν επιθυμούν.
Ο κ. Παπανδρέου, διαβλέπει, και σωστά, ότι τα οικολογικά προβλήματα θα εισβάλουν ορμητικά στην πολιτική ατζέντα και προσπάθησε να ευνουχίσει εν τη γενέσει του το νέο κόμμα, το οποίο, συν τοις άλλοις, δεν έχει να επιδείξει αξιόλογες κινηματικές δράσεις και αρκείται προς το παρόν σε μια ευρύτερη «όσμωση» γύρω από περιβαλλοντικά θέματα. Εκτιμώ, παρεμπιπτόντως, ότι κυρίως δυνάμεις της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και μη, καθώς και πλήθος πολιτών, ψηφοφόροι άλλων κομμάτων, κινήσεις πολιτών κ.α. ανέδειξαν, όσο ανέδειξαν, τα περιβαλλοντικά ζητήματα, και σε ορισμένες περιπτώσεις πέτυχαν μικρές αλλά σημαντικές νίκες. Το παράδειγμα του κ. Γκορτζίδη σχετικά με την παραλία του Ελληνικού, όπου εκατοντάδες διαδηλωτές γκρέμισαν κυριολεκτικά τις περιφράξεις της παραλίας εφαρμόζοντας απλώς το …Σύνταγμα είναι χαρακτηριστικό. Δυστυχώς το Κ.Κ.Ε., απ’ όσο ξέρω, δεν συμμετείχε στην εν λόγω κινητοποίηση, παρ’ όλο που είχε στηρίξει παλιότερα ως δήμαρχο τον προαναφερθέντα. Τις επόμενες μέρες μέλη της ΚΝΕ, μοίραζαν ανακοίνωση για το ¨δικαίωμα στις διακοπές”…
Αφίσα για τη σωτηρία της Γκιώνας, η οποία σταμάτησε εδώ και χρόνια να "αστράφτει"...
Κλείνοντας: Η πολιτική υπόσταση και η πολιτική ισχύς δεν χαρίζεται από κανέναν. Με την ανάληψη υπουργείου, σε αυτή τη φάση, οι Πράσινοι θα υπέγραφαν την πολιτική τους αυτοκτονία…Όσο για τον Ασωπό και πλήθος περιβαλλοντικών ζητημάτων, μένει να φανεί πώς εννοεί ο καθένας το οικολογικό κίνημα και την οικολογική-πολιτική δράση. Ιδού ή Ρόδος, ιδού και ο Ασωπός, ιδού τα μεταλλαγμένα, ιδού και τα καταπατημένα δάση…
Σχετική παλαιότερη ανάρτηση μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ.
Post στο facebook
….προφίλ στο ΥοuTube
Πρωτοσέλιδα εφημερίδων με ένα κλικ.
Μαστορέματα στο Wordprees
