Ερανιστής

Κείμενα, άρθρα και ροές επιλεγμένων ειδήσεων

1821-σήμερα(Ι): Ο Σκάι καταλαμβάνει την Τριπολιτσά


1821-σήμερα(Ι): Ο Σκάι καταλαμβάνει την Τριπολιτσά

Γράφει ο Χατζηπετρής

«Τόλμα να  γνωρίζεις»

(Ε.Καντ.)

.

Ο Θεός δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν, οι ιστορικοί μπορούν, έλεγε κάποιος που μου διαφεύγει. Στις μέρες μας,  με την πολλαπλή  συνδρομή των συγκροτημάτων του τύπου και βεβαίως της τηλεόρασης και του διαδικτύου, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά: Ιστορία «διδάσκουν» αρκετοί, και πάντως πολλοί περισσότεροι από την προηγούμενη κιόλας δεκαετία. Πριν προχωρήσουμε, και για την οικονομία του σημειώματος, ας δούμε τι λένε οι ίδιοι οι συντελεστές της περιώνυμης σειράς ντοκιμαντέρ του Σκάι στις περιλήψεις των επεισοδίων.Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας:

Η σειρά, επιδιώκει να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας σύγχρονης αντίληψης για την εποχή του ’21, ερευνώντας επίσης εάν πραγματικά η Τουρκοκρατία ήταν μια άγονη ιστορική παρένθεση ή εάν οδήγησε σε σημαντικές αλλαγές της κοινωνίας, οι οποίες ευνόησαν τη δημιουργία του συγχρόνου ελληνικού κράτους. Αλλαγές οι οποίες οδηγούν σε μια καταπληκτική ιστορική εξέλιξη, ενάντια σε όλες τις προβλέψεις: τη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Το κράτος αυτό, βασίστηκε σε μία μακραίωνη πολιτισμική παράδοση με έμβλημα μία γλώσσα τόσο των αρχαίων κειμένων τόσο της εκκλησιαστικής παιδείας.

Δραματικές αναπαραστάσεις που δίνουν σάρκα και οστά στην άγνωστη καθημερινότητα των απλών ανθρώπων, στις μάχες και τις άγριες συνθήκες της εποχής, μαζί με καθοριστικές στιγμές από τη δράση των πρωταγωνιστών της επανάστασης, συνδυάζονται με συναρπαστικές τρισδιάστατες εικόνες του χαμένου αυτού κόσμου και γυρίσματα σε σημαντικές τοποθεσίες της Ελλάδας, της Ευρώπης και των Βαλκανίων.

Η σειρά δίνει στο θεατή την ευκαιρία να βιώσει τα συναρπαστικά γεγονότα που δημιούργησαν την Ελλάδα του σήμερα, να επανεξετάσει τους μύθους του αγώνα για την ελευθερία, αλλά και να εμβαθύνει στη σημασία που έχει η επανάσταση του 1821 μέχρι τις μέρες μας.*

Πίνακας λαϊκού ζωγράφου: Η καταστροφή των Ψαρών.

Αξίζει εδώ  να κάνουμε μερικές προκαταρκτικές παρατηρήσεις σχετικά με την  επιστημονική ή άλλη ουδετερότητα και την ιδεολογική κατεύθυνση που έχει (κάθε) ιστορικό ντοκιμαντέρ και γενικότερα κάθε ενασχόληση με ιστορικά θέματα. Εκτιμούμε ότι όπως και να γράψουμε (την) Ιστορία, με μια ιδεολογική επιλογή έχουμε να κάνουμε, ακόμα κι όταν χρησιμοποιούμε με αυστηρότητα και επιστημονικό-ιστορικό τρόπο τις πηγές, ακόμα κι όταν δηλώνουμε ουδετερότητα και περιγραφική στάση απέναντι στα γεγονότα. Η «ουδετερότητα» είναι ιδεολογική επιλογή, ρητά ή άρρητα, δεν υπάρχει «μια» ιστορική αλήθεια την οποία μπορεί   να μας «αποκαλύψει» κάποιος, παρόμοιες αντιλήψεις κινούνται μάλλον στη σφαίρα της μεταφυσικής και του δογματισμού. Σε αυτά όμως, όπως και για κάποια μεθοδολογικά ζητήματα, θα αναφερθούμε εκτενώς στη συνέχεια.

Ας υποθέσουμε, προς το παρόν, ότι όσα παρουσιάζει ο Σκάι είναι «γεγονότα», έγιναν δηλαδή «έτσι ακριβώς», και οι πηγές τους ελέγχονται επιστημονικά ή έστω λογικά. ‘Ας υποθέσουμε ακόμη ότι κινούμαστε πέρα από συναισθηματισμούς της μιας ή της άλλης μορφής και οι προθέσεις μας είναι ειλικρινείς.

Πάλι τα ερωτήματα επιμένουν:  ποιοί ορίζουν τι είναι «γεγονός» ιστορικό, ποιοί αναδεικνύουν ένα συγκεκριμένο κομμάτι του παρελθόντος και  το ανάγουν σε «ιστορία»;
Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί, μεταξύ άλλων, έλεγε ο Αλτουσέρ, αρκετά χρόνια πριν, και είχε αρκετά δίκια. Το πηγάδι αν δεν του κάνεις μπα, δε σου κάνει μπου, έλεγε ο Κολοκοτρώνης: οι πηγές θα σου πουν ό,τι τις ρωτήσεις, τα δυνάμει γεγονότα είναι αμέτρητα, ο ερευνητής ή όποιος άλλος επιλέγει τι θα αναδείξει και τι  όχι. Ακόμα και η σιωπή ή η απουσία αναφορών  για ένα θέμα «είναι πηγή», η σιγή είναι «μαρτυρία» λαλίστατη. Όσο αντικειμενικοί κι αν είμαστε, επομένως, απέναντι στις πηγές, όσο έντιμα  κι αν τις παρουσιάζουμε ή και αυτούσιες, άλλο τόσο υποκειμενικοί είμαστε όταν επιλέγουμε τη μια ή την άλλη πηγή και αποκλείουμε άλλες. Την διαδικασία αυτήν ακολούθησαν, λίγο πολύ όλες οι εθνικές ιστοριογραφίες, και η ελληνική. Αυτό το ξέρουμε όλοι, όσοι ξεφυλλίσαμε, έστω, κάποια απομνημονεύματα.

Η σειρά ντοκιμαντερ του Σκάι για το 1821, αν κρίνουμε από την κίνηση στο αντίστοιχο γκρουπάκι του facebook,δεν φαίνεται να προκάλεσε ρίγη ενθουσιασμού στους νεοέλληνες.

Η σειρά ντοκιμαντερ του Σκάι για το 1821, αν κρίνουμε από την κίνηση στο αντίστοιχο γκρουπάκι του facebook,δεν φαίνεται να προκάλεσε ρίγη ενθουσιασμού στους νεοέλληνες.

Ας δούμε πιο προσεκτικά το απόσπασμα από την περίληψη:

Η σειρά, επιδιώκει να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας σύγχρονης αντίληψης για την εποχή του ’21, ερευνώντας επίσης εάν πραγματικά η Τουρκοκρατία ήταν μια άγονη ιστορική παρένθεση ή εάν οδήγησε σε σημαντικές αλλαγές της κοινωνίας, οι οποίες ευνόησαν τη δημιουργία του συγχρόνου ελληνικού κράτους.

Μια πρώτη παρατήρηση: Ο Σκάι (οι συντελεστές της παραγωγής δηλαδή) μιλάει για «Τουρκοκρατία» ενώ αρκετοί καλεσμένοι του, ιστορικοί και διάφοροι, πιο σωστά κατά την εκτίμησή μας, αναφέρονται σε  Οθωμανική κυριαρχία, αυτοκρατορία, ή κατάκτηση. Αναγνωρίζει δηλαδή ο Σκάι την «τουρκικότητα» ως διαχρονικό και κυρίαρχο εθνικό χαρακτηριστικό στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, ενώ βλέπει τακτικά  «ελληνόφωνους χριστιανούς» στα πλήθη των εξαθλιωμένων ραγιάδων.

Κατά την εκτίμησή μας, η τουρκική εθνική συνείδηση γίνεται κυρίαρχη και πλειοψηφική με την επικράτηση των Νεοτούρκων στα 1908 και τις μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ Ατατούρκ στις αρχές του 20ου αιώνα. Ή υπήρχαν λοιπόν και «Έλληνες» (όσοι) και Τούρκοι «εθνικά», ή δεν υπήρχε κανένας από τους δυό, αναφέρομαστε στην ποιοτική διάσταση του ζητήματος, το πόσοι ήταν δημογραφικά οι μεν και οι δε είναι άλλη συζήτηση.

Οι αλλαγές που συντελέστηκαν στη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας δεν ήταν άγονες, ακούμε και διαβάζουμε, (σ.σ. άρα ήταν «γόνιμες» και ως προς τι;), αλλά «οδήγησαν  σε μια καταπληκτική ιστορική εξέλιξη, ενάντια σε όλες τις προβλέψεις: τη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους.*

Ε, όχι και «ενάντια σε όλες τις προβλέψεις»!

Είναι κοινός τόπος στην ιστοριογραφία ότι ο «μεγάλος ασθενής» οδηγούνταν στην κατάρρευση, αυτό το έβλεπαν και οι ξένοι διπλωμάτες, και οι κερδοσκόποι της εποχής, οι πηγές βοούν. Το θέμα δεν ήταν αν θα φύγουν οι Οθωμανοί από τον ελλαδικό και χώρο και τα Βαλκάνια, αλλά ποιος θα πάρει τη θέση τους. Εκεί επικεντρώθηκε, άλλωστε, ο ανταγωνισμός και οι σκληρές πολεμικές αναμετρήσεις στα τέλη και στις αρχές του εικοστού αιώνα που κορυφώθηκαν με τους βαλκανικούς πολέμους. Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Ελλήνων  ήταν μια απολύτως υπαρκτή ιστορική δυνατότητα στις συνθήκες τις εποχής, τόσο στο μικροεπίπεδο όσο και στη «μακρά διάρκεια». Να σημειώσουμε ακόμη ότι, πέρα από τη σχολική ή εθνικιστική ιστορική φιλολογία που μιλάει για μια «χούφτα ήρωες», δημογραφικά οι Έλληνες ήταν αρκετοί, συγκεντρωμένοι σε ορισμένες περιοχές, ενώ ο ελληνισμός των παροικιών είχε αρχίσει να οργανώνεται κάπως από την εποχή του Ρήγα, ίσως και νωρίτερα.

.

Παράλληλα οι κλεφταρματολοί, οι νησιώτες ναυτικοί και πειρατές, οι Σουλιώτες και οι Μανιάτες μετρούσαν αρκετά χρόνια ένοπλων συγκρούσεων με τους Οθωμανούς, και με τους πλούσιους Χριστιανούς Έλληνες, βεβαίως, και με άλλους….

Μερικές εκατοντάδες εμπειροπόλεμοι υπηρέτησαν ακόμη στην αυλή του Αλή Πασά. Ασχέτως  λοιπόν με την αντίληψη, τη «συνείδηση» και τις κρυφές ή φανερές επιδιώξεις που είχαν όσοι πήραν μέρος στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, ο ιστορικός αέρας φυσούσε προς την εθνική ανεξαρτησία και την απελευθέρωση. Βαδίζαμε προς τα έθνη κράτη, στη » Δύση» ήταν ήδη συντελεσμένος ο Διαφωτισμός και η Βιομηχανική Επανάσταση. Ο «ασιατικός τρόπος παραγωγής» κυρίαρχος άλλα όχι μοναδικός στην οθωμανική επικράτεια, επρόκειτο να καταρρεύσει σχεδόν νομοτελειακά υπό τις πιέσεις των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, του Δυτικού καπιταλισμού, πλέον, και των αποικιοκρατικών δυνάμεων που έρχονταν στο προσκήνιο. Αυτά, μεταξύ άλλων,  τα είδε ο διορατικός Άγγλος Κάνιγκ, γι αυτό τον κάναμε πλατεία.

Εξετάζουν ακόμη τα εν λόγω ντοκιμαντέρ «εάν [σ.σ.η Οθωμανική κυριαρχία] οδήγησε σε σημαντικές αλλαγές της κοινωνίας, οι οποίες ευνόησαν τη δημιουργία του συγχρόνου ελληνικού κράτους.

Τα οχτώ επεισόδια, διαβάζουμε, «παρουσιάζουν την καθημερινή ζωή, τις ηρωικές μάχες, αλλά και τις εμφύλιες συγκρούσεις των Ελλήνων και για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση, κοιτάζει πίσω από τους μύθους, για να διηγηθεί την αληθινή ιστορία του 1821.»*

Παρουσιάζονται ακόμη  οι «ηρωικές μάχες», (ποιές μάχες, ποιών με ποιούς δεν διευκρινίζεται επαρκώς, τουλάχιστον εισαγωγικά)

Πορτραίτο Αλί Πασά, του ζωγράφου Σπυρίδωνα Βεντούρα. Ένα από τα ελάχιστα πορτραίτα που έχουν γίνει στη διάρκεια της ζωής του.

Πορτραίτο Αλη Πασά, του ζωγράφου Σπυρίδωνα Βεντούρα. Ένα από τα ελάχιστα πορτραίτα που έχουν γίνει στη διάρκεια της ζωής του. Αυτό που είναι ελάχιστα γνωστό είναι ότι ο Αλή πασάς ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Το αναφέρει και ο Εμμανουήλ Ξάνθος στα Απομνημονεύματά.

Ας επιμείνουμε λίγο: Όπως είδαμε, με το καλημέρα οι συντελεστές μιλούν για «ελληνόφωνους χριστιανούς», και όχι για «Έλληνες», για ανθρώπους δηλαδή χριστιανούς ή και όχι με ελληνική εθνική συνείδηση, υπηκόους του σουλτάνου:

Η σειρά ξεκινάει σκιαγραφώντας τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της ζωής των ελληνόφωνων χριστιανών μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία: υποδούλωση και καταπίεση, αυτονομία και οικονομική ευημερία, ελευθερία στην θρησκεία και την παιδεία, προσδοκίες αλλά και αναρχία,, αβεβαιότητα για το μέλλον.

Ο ισχυρισμός περί ελληνόφωνων Χριστιανών ελέγχεται έυκολα: ελληνόφωνοι χριστιανοί υπήρχαν, όπως υπήρχαν και τουρκόφωνοι χριστιανοί και Έλληνες, το ότι κανένας όμως δεν είχε «εθνική συνείδηση» (άλλη κουβέντα τι σημαίνει ο όρος) είναι αβάσιμο, ιστορικά, επιστημονικά και δημοσιογραφικά ακόμα. Παρακάτω τα μαζεύουν λίγο:

Όταν ξεσπάει ο Ρωσο–Οθωμανικός πόλεμος, στα μισά του 18ου αιώνα, οι αδελφοί Ορλώφ αποβιβάζονται στη Μάνη για να οδηγήσουν τους χριστιανούς σε εξέγερση. Η επιχείρηση της Μεγάλης Αικατερίνης αποτυγχάνει, καθώς οι Έλληνες είναι ανέτοιμοι για την επανάσταση. Κυριαρχεί ο τοπικισμός και δεν υπάρχει διαδεδομένη εθνική συνείδηση.*

Ο Σκάι παραβιάζει άλλη μια ανοιχτή πόρτα: ο έντονος τοπικισμός και οι φατρίες, ως φαινόμενο, είναι διαπιστωμένος. Αυτός οδήγησε, εξάλλου, στούς δυο εμφυλίους και στο πλιάτσικο της Πελοποννήσου από Ρουμελιώτες ενόπλους στη διάρκεια της Επανάστασης και σε άλλα χαΐρια. Στην Πελοπόννησο έτρωγαν το «κριάς αζύγιαστο«, που έλεγε κι ο Κολοκοτρώνης, και στο Μωριά ψωμολυσσούσαν, αυτά είναι γνωστά. Δεν υπάρχει «εθνική συνείδηση» διαδεδομένη στο σύνολο του πληθυσμού με την ένοια που δίνουμε σήμερα, λοιπόν,  αυτό εκτιμούμε είναι αληθές σε κάποιο βαθμό, η φράση ωστόσο δε μας λέει τίποτα συγκεκριμένο και προπαντός δεν απαντάει ακόμη με επαρκή σαφήνεια στο ερώτημα που προκύπτει στον ιστορικά ψυλλιασμένο αναγνώστη:

Υπήρχαν τελικά «Έλληνες» στην Οθωμανική επικράτεια ή απλώς χριστιανοί ελληνόφωνοι αγρότες, βαλκάνιοι έμποροι, χριστιανοί αρβανίτες, Μανιάτες πειρατές, Σουλιώτες με μισοξυρισμένα κεφάλια που εισέπρατταν «προστασία», κοσμοπολίτες βαλκάνιοι έμποροι, συμβιβασμένοι ιεράρχες, κάποι,  κοτσαμπάσηδες και πλιατσικολόγοι κλέφτες;

.

Με άλλα λόγια: το ¨»κράτος» έφτιαξε το Έθνος ή το «έθνος» δημιούργησε το κράτος;

Και συνέβη παντού το ίδιο, ήταν δηλαδή ιστορικά όμοια η διαδικασία που οδήγησε στη δημιουργία του έθνους-κράτους σε όλες τις περιπτώσεις;

Η διερεύνηση αυτού του ερωτήματος θα μας πήγαινε πολύ μακριά. Ο Σκάι, πάντως, στην προσπάθεια του να διαλύσει τους «μύθους» δημιουργεί άλλους, όπως θα δείξουμε, διαφορετικούς αλλά «μύθους.»

Ναι, μοιάζει να λένε, ολίγον ντροπαλά, οι συντελεστές του Σκάι: το ελληνικό (ή κατ’ άλλους ελλαδικό) κράτος «έφτιαξε» το ελληνικό έθνος. Ας κρατήσουμε το ερώτημα, προσώρας εκτιμούμε ότι η διαδικασία ήταν διττή, και η απάντηση δεν είναι ασπρόμαυρη. Σε επόμενο σημείωμα θα αναφερθούμε διεξοδικά.

Στην περίληψη του τρίτου  επεισοδίου (Η εξέγερση) διαβάζουμε:

Οι εξεγερμένοι Έλληνες πολεμούν για την ελευθερία τους και ξέρουν ότι η επιτυχία της επανάστασης βρίσκεται στην απόλυτη κυριαρχία τους επί των Τούρκων, στην ολοκληρωτική τους εξόντωση. Σχεδόν 20.000 Τούρκοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά σκοτώνονται μέσα σε μερικές εβδομάδες.

Ο Σουλτάνος αντιδρά με μια τεράστια εκστρατεία τρομοκρατίας. Είναι αποφασισμένος να τιμωρήσει όλους τους ορθόδοξους Έλληνες της Αυτοκρατορίας, ακόμα και τον Πατριάρχη, παρότι είχε αφορίσει τους αρχηγούς της επανάστασης.*

Αναμφίβολα: βαρβαρότητα υπήρξε εκατέρωθεν, το να εστιάζεις όμως, σκηνοθετικά και γενικά, στις κομμένες καρωτίδες και να μετράς κεφάλια, βιασμούς  και τάληρα κατά κεφαλήν ελάχιστα μας βοηθάει να κατανοήσουμε τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

Είναι ακόμη εμπειρικά γνωστό ότι η  «ολοκληρωτική εξόντωση» πληθυσμών, η γενική σφαγή, η ολοκληρωτική εξολόθερευση, ο μαζικός εξανδραποδισμός, και η γενοκτονία ακόμα, προϋποθέτουν οργανωμένες στρατιωτικές δυνάμεις, έμπειρα κέντρα εξουσίας και ισχύος, σχετικά ενιαία πολιτική στόχευση και, βεβαίως, πολιτική βούληση. Αυτά, τουλάχιστον. Τίποτα από τα παραπάνω δεν παρατηρούμε στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα, οι ίδιοι άλλωστε μιλάνε για το μπάχαλο που επικρατούσε στις τάξεις των επαναστατημένων Ελλήνων, το μαρτυρούν και οι πηγές.

.

Μόνο η Οθωμανική εξουσία θα μπορούσε, τότε, να κάνει «γενική σφαγή των «απίστων». Δεν την έκανε, για λόγους που δεν είναι του παρόντος. Αυτό που συνέβη ήταν αναμενόμενο: απέναντι στον «ιερό πόλεμο» κατά των «απίστων» που κήρυξε η Πύλη, η απάντηση ήταν ακριβώς η ίδια: με ιερό πόλεμο κατά των απίστων (μουσουλμάνων, «στραβαραπάδων» κλπ,  δεν έχει σημασία εδώ) απαντούσαν και οι Έλληνες Χριστιανοί.

Επιπλέον, αν υποτεθεί ότι υπήρχε στρατιωτικά και πρακτικά η δυνατότητα «ολοκληρωτικής εξολόθρευσης» των μουσουλμανικών ή τούρκικων πληθυσμών, οι επαναστατημένοι ραγιάδες  θα το σκέφτονταν πολύ, καθώς ο διεθνής αντίκτυπος θα ήταν δυσμενέστατος, όπως έγινε, άλλωστε, με την κατάληψη της Τριπολιτσάς και τη σφαγή ενόπλων και αμάχων που ακολούθησε.

Στη σκληρή  οθωμανική καθημερινότητα καθόλου δε χόρευε ο λύκος με τ’ αρνί κι ο μπούφος με ‘ αηδόνι, όπως έλεγε ένα δημοτικό τραγούδι της Ηπείρου, υμνητικό του Αλή. Στο επόμενο περισσότερα.

Συνεχίζεται.

*Πηγή: Σκάι.

Υ.Γ. Επί των πλήκτρων,  σας παραπέμπω σε ένα νόστιμο του Μακρυγιάννη που παραθέτει, μαζί με άλλα,  ο Ράκος Κουρελάριος:

Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης  μιλώντας στη Βουλή των Ελλήνων, κατά τη συνεδρίαση της 13ηςΙανουαρίου 1844 (Τα πρακτικά από την εφημερίδα Η Ταχύπτερος Φήμη της 20ης-1-1844):

«Ο προομιλήσας ανέφερε τον νόμον της Τροιζήνος, ο νόμος ούτος όμως επροσκάλει τους ανθρώπους [σ.σ. τους ετερόχθονες] να αγωνισθούν με ημάς [σ.σ. τους αυτόχθονες] και όχι να κυτάζουν ότε εκτίζαμεν το σπήτι μας και τώρα αφού εδιοίκησαν τόσα χρόνια να ζητούν και τώρα· έφαγαν εκείνοι το σφακτό και ζητούν να κάμουν και τα κόκκαλά του ζάκχαρι να τα φάγουν· ας τα αφήσουν εις ημάς να τα κάμωμεν ζάκχαρι να την πιούμεν δια να πάγουν κάτω η χολαίς.»


 

 

Advertisements

3 responses to “1821-σήμερα(Ι): Ο Σκάι καταλαμβάνει την Τριπολιτσά

  1. gadaras Φεβρουαρίου 22, 2011 στο 09:22

    Άσχετο αλλά κολλάει…

    Περί της Ιστορίας και ο «εθνάρχης»(;;!!) Καραμανλής

    Από το κουτί της Πανδώρας
    http://www.koutipandoras.gr/?p=4936

    «Ο Μαξ Μέρτεν, ο Ναζί χασάπης της Θεσσαλονίκης συνελήφθη τυχαία το 1957 στην Αθήνα, χάρη στην επιμονή και τον πατριωτισμό του εισαγγελέα Ανδρέα Τούση, ο οποίος ήταν επικεφαλής του Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου. Όπως αποκαλύπτουμε στο «Κουτί της Πανδώρας», ο Καραμανλής έκανε τα πάντα για να τον απελευθερώσει. Δεν τα κατάφερε. Οδηγήθηκε σε δίκη, όπου και καταδικάστηκε για τα εγκλήματά του. Ο Καραμανλής φρόντισε να τον απελευθερώσει ψηφίζοντας ένα νόμο και ένα Νομοθετικό Διάταγμα.
    Την ίδια περίοδο, ο Καραμανλής αντί να διεκδικήσει το κατοχικό Δάνειο που μας χρωστούσαν οι Γερμανοί, συμφωνεί με τον καγκελάριο της Γερμανίας Αντενάουερ να πάρει έντοκο δάνειο 200 εκατομμυρίων μάρκων η Ελλάδα.
    Λίγο αργότερα ο Μέρτεν από την Γερμανία, κατηγορεί τον Καραμανλή, δύο υπουργούς του και τη γυναίκα ενός απ’ αυτούς ως συνεργάτες του. Η υπόθεση κλείνει παρά τον πολιτικό θόρυβο και παρότι αποδεικνύεται πως οι καταγγελλόμενοι (πλην του Καραμανλή) είχαν σχέσεις με τον στρατό κατοχής.
    Στην αλληλογραφία μεταξύ Γερμανών και κυβέρνησης Καραμανλή, είναι συγκλονιστικό πως οι Γερμανοί, μιλούν στην Ελλάδα σαν να είναι ακόμη σε κατοχή. Απειλούν μάλιστα με «αντίποινα». Αβέρωφ και Καραμανλής δεν επιδεικνύουν κανέναν πατριωτισμό» απ αυτόν που αργότερα επικαλούνται. Την δεκαετία του 60,όταν η Ελλάδα άρχισε να διεκδικεί πολεμικές αποζημιώσεις και το Δάνειο, η Γερμανοί υποστήριζαν πως υπήρχε προφορική διαβεβαίωση του Καραμανλή πως η Ελλάδα δεν θα το διεκδικήσει.»

    Βλέπε σχετικά και Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα του Γιάννη Κάτρη.

    Και η σχετική εκπομπή στο «Κουτί της Πανδώρας»
    http://www.koutipandoras.gr/?p=4700
    http://www.koutipandoras.gr/?p=4901

    gadaras

  2. Δημήτρης Φεβρουαρίου 22, 2011 στο 09:42

    gadaras
    Kαλημέρα, αγαπητέ
    Εξαιρετικά ενδιαφέρον,ευχαριστώ. Γνωρίζω ότι μελετήσατε σοβαρά την εν λόγω περίοδο.Αναμένουμε κατιτίς από τα σπαρταριστά που εντοπίσατε για το δοσιλογισμό…
    Υπάρχει μια σκέψη για πιο εκτεταμένες αναφορές στη νεοελληνική ιστορία και κυρίως τις πηγές. Οψόμεθα.

  3. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΡΙΝΤΣΙΟΣ Μαρτίου 24, 2011 στο 20:01

    Η σειρά του ΣΚΑΪ ξεκάθαρα προπαγανδίζει επιστημονικά το διαχωρισμό και τη μη συνέχεια του Έλληνα (ελληνική εθνότητα) από την αρχαιότητα έως σήμερα. Λέει απλά ότι κάποιοι Βαυαροί φιλέλληνες και λοιποί Ευρωπαίοι διαφωτιστές, ξέθαψαν την δήθεν προγονική ελληνικότητα και την προσάρτησαν σ’έναν Ρωμιό, ο οποίος έτυχε να κατοικεί στα ίδια χώματα. Άρα αν τύχαινε αυτοί οι Βαυαροί αντί για φιλέλληνες, να ήταν ας πούμε φιλοαιγύπτιοι, ίσως σήμερα να ήμασταν και εμείς απόγονοι των Φαραώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: