Ερανιστής

Κείμενα, άρθρα και ροές επιλεγμένων ειδήσεων

O «νεοκομουνιστής» Μίκης και άλλες ιστορίες [σημειώσεις περί πατριωτισμού]


O «νεοκομουνιστής» Μίκης και άλλες ιστορίες [σημειώσεις περί πατριωτισμού ]

«Για τον καθένα λέγοντας το, για όλους μας τους φίλους,

Όλοι τους ήταν σίγουροι πως τα αισθήματα μας θα συνάπτονταν

Τόσο κλειστά! Εγώ πια μόλις τό καταλαβαίνω.

Τώρα πια πρέπει να τ’ άφήσουμε στην τύχη.

θα γράψεις οπωσδήποτε.

Ίσως, δεν είναι τόσο άργά.

θα μείνω εδώ προσφέροντας σε φίλους τσάι».

Και οφείλω κάθε άλλάζον σχήμα να το δανεισθώ

Να βρω την έκφραση… χορό, χορό

Σαν αρκούδα πού χορεύει,

Να μιλώ σαν παπαγάλος, σαν πίθηκος να φλυαρώ.»

Τ.Σ. ΕΛΙΟΤ, Η προσωπογραφία μιας κυρίας.*.

Γράφει ο Χατζηπετρής

Απλώς: έσφιξαν τα γάλατα λόγω και της διεθνούς κρίσης, το μεταπολιτευτικό παρασιτικό μοντέλο χτύπησε μπιέλα, δεν μπορεί πλέον να αναπαραχθεί, ούτε να διατηρήσει το προηγούμενο καταναλωτικό επίπεδο και, ταυτόχρονα, όλο και περισσότεροι άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι οι πατρίδες μπορούν να είναι το καταφύγιο των αδυνάτων και όχι τα λημέρια των ντόπιων και ξένων τοκογλύφων: αυτό κάποιοι το είπανε ό λ ο μ α ζ ί εθνικισμό: αυτή βεβαίως η ερμηνεία μπάζει και επιστημονικά και πολιτικά. Επιστημονικά γιατί ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο φασισμός είναι διαφορετικά πράγματα, αποτρόπαια αλλά διαφορετικά, και πολιτικά χωλαίνει γιατί περιορίζει το ακροατήριο της αριστεράς σε μειοψηφικά κινήματα και "χώρους": αν με το 90% των αιτημάτων που βάζεις συμφωνεί μόνο το 4% της κοινωνίας, υπάρχει πρόβλημα: όχι απαραίτητα "στην κοινωνία".

Θα τρελαθούμε τελείως με τα συγκροτήματα του τύπου και τα «ντόμπερμαν της ενημέρωσης»: ενώ τα νταούλια βαράνε εν χορώ κατά του «νεοκομμουνιστή» Μίκη, η Καθημερινή, φαινομενικά άνετα,  μοιράζει σε σιντί τη Ρωμιοσύνη, που δεν την κλαίνε και πολύ στο Σκάι τελευταία, καθώς είναι απασχολημένοι να μετράνε πόσα  κεφάλια έπεσαν στην Τριπολιτσά και πόσες αρμαθιές αυτιά έστελναν οι οπλαρχηγοί στους καλαμαράδες για να δουν τι πάει να πει «φωτιά που καίει και σίδερο που τους σκοτώνει». Για αυτά όμως ετοιμάζω ξεχωριστή σινδόνη, σύντομα ελπίζω.

Πιθανότατα   η συμφωνία για τη διανομή της Ρωμιοσύνης είχε γίνει καιρό  πριν, ο Ράκος Κουρελάριος που παρακολούθησε το θέμα είχε προβλέψει το μπάχαλο. Τελευταία ο Σκάι και άλλοι «τιμούν» τον συνθέτη Θεοδωράκη αλλά όχι τον πολιτικό, παρά τα όσα έγραφε η Καθημερινή τον μακρινό και ήσυχο Ιούνιο του 2.010. Προσωπικά ποτέ δε συμπάθησα τα κομματικά και πολιτικά σουρταφέρτα του κ. Θεοδωράκη, στη μεταπολίτευση εξάλλου φορούσα κοντά παντελόνια και δεν «έζησα» ούτε τη δεξιά του χωροφύλακα και του χαφιέ, ούτε τα Μακρονήσια και τους παρακρατικούς, ώστε να είμαι «συναισθηματικά» δεμένος με την εποχή και τα τραγούδια.

Στο «νεοκομουνιστή» Μίκη την πέφτει λοιπόν, εκτός από την Καθημερινή,  και  ο Παντελής Καψής, με ενισχύσεις ένα δισέλιδο σαλόνι στο Βήμα, με αναφορές στο  Λάος και τη Λιάνα Κανέλλη  ώστε να πιάσει το «πατριωτικό τόξο» και λίγο Περισσό και να δέσει το γλυκό περί κολλημένων και δογματικών, αντιευρωπαϊστών και τα γνωστά ρέστα. Ο γράφων, αν έχει καποια σημασία, τάσσεται υπέρ της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, από μπάντα διαφορετική, ας μας επιτρέψουν οι νταβατζήδες της ενημέρωσης,  να μην είμεθα ούτε Λάος, ούτε Κ.Κ.Ε., ούτε ότι κατεβάσουν οι χορτάτες γκλάβες τους: αυτοί πρέπει να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό τι ρόλο έπαιξαν τα συγκροτήματα όλο το προηγούμενο διάστημα: η εποχή που είχαν το μονοπώλιο της ενημέρωσης αμαχητί τρώει τα ψωμιά της, και πολλοί γίναμε, και μνήμη έχουμε (ψηφιακή και πληρέστερη πλέον) και κρίση και χαμπάρι τους πήραμε και γράμματα γνωρίζουμε. Ας αφήσω τις φλυαρίες κι ας γίνω πιο συγκεκριμένος:

Ο Παντελής  Καψής στο Βήμα γράφει για την εκδήλωση της Σπίθας (που δε θα βάλει φωτιά στον κάμπο, φαίνεται όμως να ζορίζει αρκετούς) :

O συμβολισμός ήταν ξεκάθαρος. Από τη μια πλευρά, προσκεκλημένος ομιλητής, ο Μίκης Θεοδωράκης. Σήμανε εθνικό εγερτήριο ζητώντας να αντισταθούμε, να υψώσουμε το ανάστημά μας στους δανειστές, «να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις», να αρνηθούμε να εξοφλήσουμε το χρέος.

Από την άλλη, οι διοργανωτές. Ηταν όλοι τους εκεί: ο Ιατρικός Σύλλογος, ο Δικηγορικός Σύλλογος, ο Φαρμακευτικός Σύλλογος, οι Συμβολαιογράφοι με τον Σύλλογό τους, οι Μηχανικοί με το ΤΕΕ, οι Εκπαιδευτικοί. Ολοι ουσιαστικά όσοι απειλούνται από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων.

Τυχαίο; Μάλλον όχι. Η αποδοχή του μνημονίου έχει προκαλέσει δύο «ρεύματα» κριτικής. Το πρώτο αφορά κατά κάποιο τρόπο τις διαδικασίες. Αμφισβητούνται- από τη ΝΔ ή την ανανεωτική Αριστερά- επί μέρους επιλογές και χειρισμοί, όχι όμως το μνημόνιο καθαυτό ούτε, πολύ περισσότερο, η επιλογή να βρεθεί λύση στο πλαίσιοτης Ευρώπης και του ευρώ.

Προφανώς ο Π.Κ. θεωρεί και τους εκπαιδευτικούς κλειστό επάγγελμα. Να επισημάνω  και  το εκνευριστικό, πλέον, «Τυχαίο; Μάλλον όχι¨, ως δείγμα  χυδαίου μαρξισμόυ: από πότε δηλαδή η χρονική ή άλλη σύμπτωση δυο πραγμάτων στη συγκυρία σημαίνει καλά και σώνει  ότι συνδέονται;

και αν συνδέονται πώς;

Κάποτε οι διευθυντές των εφημερίδων έγραφαν πολύ καλύτερα.

Αν από τη μια μεριά, λοιπόν,  βρίσκονται οι γιατροί, οι εκπαιδευτικοί, οι δικηγόροι, οι μηχανικοί, οι φαρμακοποιοί, και βεβαίως αγρότες και φοιτητές και άλλοι που τους κάνουν τη ζωή λαμπόγυαλο, από την άλλη πλευρά ποιος είναι;


Θα έλεγα όσοι μας κάτσανε το λουρί στο σβέρκο, και το σουγιά στο γόνατο, θα ήμουν  όμως πολύ γενικός και επιπόλαιος, ενώ  είναι σαφές, αν θέλουμε να είμαστε στοιχειωδώς αντικειμενικοί, ότι στο εσωτερικό των δυο μεγάλων κομμάτων εξουσίας υπάρχει έντονη κινητικότητα και δυσαρέσκεια η οποία εκδηλώθηκε και εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Παρά τις ελπίδες της αριστεράς η επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων δεν γιγάντωσε ούτε τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις, ούτε πολύ περισσότερο τους κομματικούς μηχανισμούς. Η οργανωτική ανάπτυξη του Κ.Κ.Ε. έχει κοντά ποδάρια: με το στάλιν και την τακτική του σκαντζόχοιρου δεν πας πάνω από 6-7%, κι αν πας είναι ανώδυνο.

Όσοι λοιπόν, αφελώς, πιστεύουν ότι τα «αστικά» ή άλλα κόμματα διαλύονται και φτιάχνονται τόσο εύκολα, με καταγγελίες και «πολεμική»,  ας ρίξουν μια ματια στην ιστορία του 1989 την οποία θέλουν να ξεχάσουν πολλοί. Και τότε το Πασόκ χαρακτηρίζονταν «φασισμός», (ήταν άλλο πράγμα, δεν είναι του παρόντος) και τότε καρτερούσαν πολλοί τη διάλυση του (επανήλθε ο Αντρέας) ή έστω τη συρρίκνωση του: το Πασόκ για ιστορικούς λόγους καταλαμβάνε τον κεντροαριστερό και δημοκρατικό χώρο και είναι πολιτική ανοησία να θεωρεί κάποιος ότι όλοι οι πασόκοι ή η δεξιοί είναι λαμόγια μόνο και μόνο από το γεγονός ότι είναι ….Πασόκ. Η εντιμότης όπως και η ηθική στάση (άλλη κουβέντα κι αυτή) , το έχω ξαναγράψει, δεν έχει κομματική πατρίδα, έντιμοι και δημοκράτες υπάρχουν και στα δυο μεγάλα κόμματα και αλλού, άλλο πράγμα είναι η πολιτική κριτική κι αλλο το πολιτικό υβρεολόγιο και τα μπινελίκια που γράφονται δεξιά αριστερά και στο κέντρο. Και στην τελική: οι εργαζόμενοι στο Πασόκ και στη Ν.Δ. είναι, δεν «είναι» στις πολιτικά ανυπόληπτες ομάδες και ομαδούλες που «αναβαθμίστηκαν» αίφνης  μετά το χρήμα που έτρεξε ως κρατική επιδότηση στο Σύριζα.

Και εκεί που θα βγάζαμε μια άκρη, ο Π.Κ. ξεβράζει στην αντίπερα όχθη και  «τη Λιάνα»  «τον Αλαβάνο» και «τον Άγιο Θεσσαλονίκης»:

«Πρόκειται για μια εθνικιστική- πατριωτική, για όσους την προτιμούν- πολιτική που βρίσκει υποστηρικτές από τον Μίκη και τη Λιάνα ως τον Αλαβάνο και τον Αγιο Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς δεν έχει να μας προσφέρει το παραμικρό.»

 

Έλα που η ιστορία "έδειξε" κι άλλα: εκτός από το κομμουνιστικό,  και το καπιταλιστικό παραγωγικό  μοντέλο οδήγησε στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, κανένα λόγο δεν έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ Χόνεκερ και Σόρος όπως πονηρά μας ζητά ο Π.Κ. και, παραδόξως (;), και το Κ.Κ.Ε.  (Μια κινέζικη παροιμία λέει ότι ακόμα και τα σταματημένα ρολόγια δείχνουν σωστά την ώρα δυο φορές το 24ωρο, αυτήν ακριβώς είναι η περίπτωση του "εν Ελλάδι κόμματος της εργατικής τάξης".)

Έλα που η ιστορία "έδειξε" κι άλλα: εκτός από το κομμουνιστικό, και το καπιταλιστικό παραγωγικό μοντέλο οδήγησε στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, κανένα λόγο δεν έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ Χόνεκερ και Σόρος όπως πονηρά μας ζητά ο Π.Κ. και, παραδόξως (;), και το Κ.Κ.Ε. (Μια κινέζικη παροιμία λέει ότι ακόμα και τα σταματημένα ρολόγια δείχνουν σωστά την ώρα δυο φορές το 24ωρο, αυτήν ακριβώς είναι η περίπτωση του "εν Ελλάδι κόμματος της εργατικής τάξης".

Υποθέτω ο έμπειρος δημοσιογράφος  δεν εννοεί τον συνονόματό μου Άγιο Δημήτριο, γιατί το μέτωπο θα διευρυνθεί πολύ και πρέπει να πάρουν  θέση σαφή για το κούρεμα του χρέους και την έξοδο ή μη από την ευρωζώνη και οι υπόλοιποι Άγιοι, δημοκρατικά πράματα και μπεσαλίδικα. Όπως αρμόζει στη χριστιανική κοινοτική παράδοση που κάποιοι γαλλοσπουδαγμένοι τη μπερδεύουν με τις χοντρές μπίζνες  χορτάτων και τζιπάτων  καλόγερων και τις συνήθεις κακοήθειες των εγχώριων μουζαχεντίν.

Ας ακολουθήσουμε, για την ώρα,  την πολιτική σκέψη του ανδρός, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ μας λέει ότι ή θα γίνουμε Αλβανία και θα απομονωθούμε (κανείς δεν το θέτει έτσι βέβαια: ιδεολογικά σκιάχτρα και μπαμπούλες κατασκευάζει ο Π.Κ.) ή θα «ενταχθούμε»  ζορ ζορνά στο «διεθνές σύστημα εμπορίου», λες και είμαστε απ΄έξω ή θα μπορούσαμε να μετοικήσουμε στο Σείριο στην αποικία του Λιακόπουλου με τα ταχύπλοα της ομάδας Ε.

Τα ζητήματα είναι πολύ πιο σοβαρά: τα διλήμματα αυτά τα βάζουν εκβιαστικά και συντεταγμένα τα συγκροτήματα του τύπου και τα γκεσέμια που  μας ζαλίζουν τη ζωή με τα καλά του Δ.Ν.Τ. και δεν κουράζονται να λένε «πόσο απαραίτητο ήταν» και πόσο  «λαμόγια» και «τζαμπατζήδες» είναι οι Έλληνες και πώς τρώγανε τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, ενώ οι ευρωπαίοι εταίροι μας ήταν έντιμοι και νοικοκυραίοι. Πάνε με άλλα λόγια να μας σπάσουν το τσαμπουκά και να μας δημιουργήσουν ενοχές: ο πολίτης που δεν πληρώνει τα διόδια σε δρόμους που θα τελειώσουν στο αγελαδοκούρεμα, ο πολίτης που καταγγέλλει τις αποικιοκρατικές λεόντειες συμφωνίες με ιδιωτικές εταιρείες είναι «τζαμπατζής», ενώ αυτοί που παρέδωσαν το οδικό δίκτυο της χώρας σε ιδιώτες και πλήρωσαν την πιο ακριβή άσφαλτο της Ευρώπης είναι χρηστοί πολίτες. Ας φτιάξουν φτηνές δημόσιες συγκοινωνίες για όλο το λαό, ας μας βρουν κάποια, λίγα έστω, από τα δισεκατομμύρια που ροκάνιζαν και ενθυλάκωναν  αποδεδειγμένα και με τη βούλα της Βουλής, και μετά να το συζητήσουμε.  Ας μας πείσουν, τέλος πάντων,  ότι έχουν ένα σοβαρό σχέδιο για τη χώρα κι ότι σκοπός τους δεν είναι να δουλεύουμε ως τα 70 για ένα πιάτο ρύζι μπας και γίνουμε  ανταγωνιστικοί: διότι, αν υποθέσουμε ότι η κρίση θα περάσει, το άθλιο νομικό πλαίσιο για τα εργασιακά θα μείνει: και τότε θα διαπιστώσουν πολλοί ότι ο μισθός είναι λιγότερος κι από το χαρτζιλίκι που έπαιρναν ως φοιτητές, κι αυτό θα έπρεπε να ανησυχεί σφόδρα τα κυβερνητικά επιτελεία.

Τη χώρα αυτοί την κυβερνούσαν, όχι  ο Φούφουτος, που λεν και στο ορεινό χωριό μου, να με συμπαθάτε.

Η ιστορία, έχει αποδείξει ότι οι προστατευτικές πολιτικές το μόνο που τελικά προστατεύουν είναι την ανικανότητα και τη διαφθορά, δηλαδή τη φτώχεια. Δεν είναι καθόλου τυχαίο (σ.σ.ξανά μανά η ίδια φράση) ότι όλες οι «κομμουνιστικές» χώρες επιδιώκουν με κάθε τρόπο να επανενταχθούν στο διεθνές σύστημα εμπορίου, συνεχίζει ανιστόρητα ο Π.Κ.

Βεβαίως, αν η χώρα είχε «παγκοσμιοποιηθεί» πλήρως, όπως μας στα γρήγορα και στα μπόσικα ζητούσαν να κάνουμε οι κήρυκες του νεοφιλελευθερισμού από τη δεκαετία του 90, θα μας είχε πάρει ο χρηματιστηριακός διάολος τον πατέρα, όπως έγινε με την Ιρλανδία και το «θαύμα «της που τόσο χαλβάδιαζαν κάμποσοι,  ένθεν κακείθεν στο πολιτικό φάσμα. Οι τύποι δεν είναι ικανοί να κερδίσουν ούτε τη μάχη της φέτας και μερικοί καμώνονται τους πολεμοχαρείς και τους «αξιοσέβαστους» στο διεθνές περιβάλλον: χώρια που μπλέξαν και τα μπούτια τους με το Ισραήλ, ρισκάροντας δεκαετίες σχέσεων με τον αραβικό κόσμο χωρίς να μας πουν έστω ένα σοβαρό επιχείρημα για την κωλοτούμπα στο καυτό αραβικό τοπίο. Δε μας εξηγούν επίσης επαρκώς, γιατί αφού «μόνο στην Ελλάδα» κάνει  η χρυσή κότα κλούβια αυγά, η άγρια επιχείρηση ισοπέδωσης του κοινωνικού κράτους γιατί  εξελίσσεται και στην αναπτυγμένη Ευρώπη;

Έλα όμως που η πεισματάρα η ιστορία «έδειξε» κι άλλα: εκτός από το κομμουνιστικό,  και το καπιταλιστικό παραγωγικό  μοντέλο οδήγησαν στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, κανένα λόγο δεν έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ Χόνεκερ και Σόρος όπως πονηρά μας ζητά ο Π.Κ. και, παραδόξως (;), και το Κ.Κ.Ε.

(Μια κινέζικη παροιμία λέει ότι ακόμα και τα σταματημένα ρολόγια δείχνουν σωστά την ώρα δυο φορές το 24ωρο, αυτήν ακριβώς είναι η περίπτωση του «εν Ελλάδι κόμματος της εργατικής τάξης».)

Το Βήμα καλεί σχεδόν ευγενικά  «τη ραχοκοκαλια της μεσαίας τάξη να μη φλερτάρει με το Μίκη», με τις ευρύτατα διαδεδομένες απόψεις λ.χ. που θέλουν κούρεμα του χρέου και επιμήκυνση, για να μείνω σε αυτό γιατί θα χάσει:

Το παράδοξο είναι ότι από μια τέτοια εξέλιξη οι πρώτοι που θα χάσουν και οικονομικά αλλά και ως προς τον τρόποζωής τους είναι οι επιστήμονες και οι επαγγελματίες- οι κοινωνικές κατηγορίες δηλαδή που αποτελούν τη ραχοκοκαλιάτης μεσαίας τάξης. Το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι αυτοί ακριβώς οι επαγγελματίες έχουν τις γνώσεις και την κατάρτιση για να αντέξουν καλύτερα στον διεθνή ανταγωνισμό. Κι αυτό εδώ δεν αλλάζει όσο και αν φλερτάρουν με τον Μίκη!

Ο κ. Θεοδωράκης  έχει λοιπόν και τα δίκια του: η κριτική που γίνεται δεν αφορά τις πολιτικές θέσεις της Σπίθας, αλλά συχνότατα επικεντρώνεται στο πόσοι ακροδεξιοί αβαντάρισαν την κίνηση ή συμμετέχουν σε αυτήν ή  τι βίντεο «συνωμοσιολογικό» πρότεινε ο Μίκης και ποιός χαμπάρας ακροδεξιός λαϊκιστής «χαιρέτησε την προσπάθεια».  Ακροδεξιοί και χουντικοί στη Σπίθα  δεν υπάρχουν, κατά την εκτίμησή μας, τουλάχιστον στη σύνθεση της ενδεκαμελούς επιτροπής:

  • Γιώργος Κασιμάτης, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
  • Δημήτρης Αλευρομάγειρος, αντιστράτηγος ε.α.
  • Νίκος Κούνδουρος, σκηνοθέτης.
  • Βασίλης Φίλιας, Καθηγητής και πρώην Πρύτανης του Παντείου.
  • Δημήτρης Παξινός, Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.
  • Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας.
  • Στέφανος Ληναίος, ηθοποιός.
  • Κώστας Ζουράρις, Καθηγητής Πανεπιστημίου Παρισίων Πολιτειολόγος.
  • Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, δημοσιογράφος, συγγραφέας.
  • Βασίλης Παπαδόπουλος, γιατρός.
  • Δημήτρης Καζάκης, Οικονομολόγος

Η «Προσωρινή Συμβουλευτική Επιτροπή» θα πραγματοποιήσει την πρώτη δημόσια εμφάνισή της στο Πολιτιστικό Κέντρο Αργυρούπολης το Σάββατο 5 Φεβρουαρίου στις 18.00 με την παρουσία Επιτροπών (Σπιθών) Αττικής. Στη συγκέντρωση ο Μίκης Θεοδωράκης θα αναλύσει το Ιδεολογικό Στίγμα του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών.»

 

O Άρης Βελουχιώτης (Λαμία, 27 Αυγούστου 1905 - Μεσούντα Αχελώου, 16 Ιουνίου 1945) (πραγματικό όνομα Θανάσης Κλάρας) ήταν ηγετικό στέλεχος («καπετάνιος») του ΕΛΑΣ και του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Γεννήθηκε στη Λαμία και νέος ακόμη εντάχθηκε στo ΚΚΕ. Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο πολέμησε ως λοχίας πυροβολικού. Τον Ιανουάριο του 1942, κατόπιν έγκρισης του ΚΚΕ, προωθήθηκε στο βουνό για τη συγκρότηση αντάρτικων ομάδων. Υπήρξε ηγέτης του ΕΛΑΣ (του αντάρτικου σώματος του ΕΑΜ) κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της Ελλάδας από τους Γερμανούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τις απαρχές του Εμφυλίου που ακολούθησε ανάμεσα στους αριστερούς αντιστασιακούς και τους δεξιούς και βασιλόφρονες. Σημαντικό μέλος του ΚΚΕ, ήλθε σε ρήξη μαζί του εξαιτίας της άρνησής του να παραδώσει τα όπλα μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας για να συνεχίσει τον πόλεμο. Ο Βελουχιώτης και ύστερα από την σύναψη της συμφωνίας της Βάρκιζας συνέχισε την δράση του. Η δράση αυτή, η οποία έδινε βάση για κτύπημα εναντίον του ΚΚΕ, επειδή παραβίαζε τη συμφωνία της Βάρκιζας, δεν επέτρεπε καμία καθυστέρηση για την ανοιχτή καταγγελία του Άρη Βελουχιώτη. Η στάση του αυτή τελικά τον οδήγησε στον θάνατο.

O Άρης Βελουχιώτης (Λαμία, 27 Αυγούστου 1905 - Μεσούντα Αχελώου, 16 Ιουνίου 1945) (πραγματικό όνομα Θανάσης Κλάρας) ήταν ηγετικό στέλεχος («καπετάνιος») του ΕΛΑΣ και του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Γεννήθηκε στη Λαμία και νέος ακόμη εντάχθηκε στo ΚΚΕ. Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο πολέμησε ως λοχίας πυροβολικού. Τον Ιανουάριο του 1942, κατόπιν έγκρισης του ΚΚΕ, προωθήθηκε στο βουνό για τη συγκρότηση αντάρτικων ομάδων. Υπήρξε ηγέτης του ΕΛΑΣ (του αντάρτικου σώματος του ΕΑΜ) κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της Ελλάδας από τους Γερμανούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τις απαρχές του Εμφυλίου που ακολούθησε ανάμεσα στους αριστερούς αντιστασιακούς και τους δεξιούς και βασιλόφρονες. Σημαντικό μέλος του ΚΚΕ, ήλθε σε ρήξη μαζί του εξαιτίας της άρνησής του να παραδώσει τα όπλα μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας για να συνεχίσει τον πόλεμο. Ο Βελουχιώτης και ύστερα από την σύναψη της συμφωνίας της Βάρκιζας συνέχισε την δράση του. Η δράση αυτή, η οποία έδινε βάση για κτύπημα εναντίον του ΚΚΕ, επειδή παραβίαζε τη συμφωνία της Βάρκιζας, δεν επέτρεπε καμία καθυστέρηση για την ανοιχτή καταγγελία του Άρη Βελουχιώτη. Η στάση του αυτή τελικά τον οδήγησε στον θάνατο.

Ο  οικονομολόγος και  μέλος της   επιτροπής κ. Καζάκης  μιλούσε τακτικά σε εκδηλώσεις του Σύριζα και της Ανταρσύας, κάποιοι βάλθηκαν να εντοπίσουν καλά και σώνει ακροδεξιούς λεκέδες. Το μπερλουσκονικό Λάος στάθηκε, βεβαίως, μακριά και αλάργα από την ιστορία και δεν προσφερόταν: και το μνημόνιο υπέγραψε με τα μπούνια, και το Δ.Ν.Τ. αβαντάρει ανοιχτά, και πολλοί από όσους συμμετέχουν στην επιτροπή έχουν ανοιχτά πολιτικά μέτωπα με την ακροδεξιά και  τη χούντα, κάποιοι φιλοξενήθηκα στην ΕΣΑ. Τον κ.  Ζουράρι δεν ξέρω ως τι  τον βάλανε, πρόκειται μάλλον για γραφική περίπτωση σχολιαστή του Θουκυδίδη, παρά για πολιτικό.

Εν τάξει, «ακροδεξιοί» δεν είναι, σου λέει ο άλλος, καλόπιστα συχνά, είναι όμως «πατριώτες», που είναι «το ίδιο». Το γνωστό κομβολόγιο συμπληρώνουν κι άλλες χάντρες:

φασίστας (αν υπήρχαν τόσοι «φασίστες» θα μας μαζεύαν με τα κάρα),  ρατσιστής, σεξιστής, συνωμοσιολόγος, νεκρόφιλος (γράφτηκε και βιβλίο για το Ρίτσο…), μιλιταριστής, οπαδός του Λάο Τσε, μικροαστός ριζοσπάστης (το έγραψε παλιά μια συνιστώσα της Ανταρσύα για τον Τσε), διαβάζει Μπόρχες και πάει λέγοντας. Άλλες φορές επιστρατεύεται ο μαρξιστικός ταλμουδιμός κι ακούς διάφορα περίεργα, αναλόγα με  την πηγή της «αλήθειας»: οπορτουνιστής, κεντριστής, μπουχαρινικός, μικροαστός…

Κανονικός άνθρωπος πάντως, δημοκράτης, αριστερός, δεξιός ή κεντρώος αποκλείεται να είναι όποιος μιλάει για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Πρόκειται για αφέλεια στην καλύτερη περίπτωση και για πολιτική ανοησία στη χειρότερη: αυτά παθαίνει όποιος κάνει πολιτική στον κλειστό κύκλο της παρέας του και  θέλει να καθοδηγήσει και » τους εργάτες»  που «δεν είναι ώριμοι», ενώ αυτός ωρίμασε «ταξικά» και λενινιστικά, κι ας μην έχει κάνει ένα πραγματικό μεροκάματο στη ζωή του.

Βεβαίως, δεν έγιναν όλοι ξαφνικά «πατριώτες», όπως δεν μπορούν όλοι «ξαφνικά» να γίνουν «διεθνιστές», «δεξιοί», «αριστεροί», «τροτσκιστές», «μαοικοί», «προυντονικοί» ή οπαδοί του Χοσέ Ποσάδα: η πλειονότητα του ελληνικού λαού ήταν και είναι «πατριώτες», αγαπαέι δηλαδή την πατρίδα του και καλά κάνει, όπως καλά κάνουν και άλλοι λαοί το ζήτημα είναι πια τι περιεχόμενο δίνουμε στις έννοιες. Οι Παλαιστίνιοι, λ.χ. δικαιούνται να έχουν πατρίδα, και σωστά, οι πολίτες αυτής της χώρας γίνονται αυτομάτως εθνικιστές, αν μιλήσουν για κοινωνική δικαιοσύνη και την εθνική ανεξαρτησία ως προϋπόθεση της.

Απλώς, τραγικώς και δραματικώς: : έσφιξαν τα γάλατα λόγω και της διεθνούς κρίσης, το μεταπολιτευτικό παρασιτικό μοντέλο χτύπησε μπιέλα, δεν μπορεί πλέον να αναπαραχθεί, ούτε να διατηρήσει το προηγούμενο καταναλωτικό επίπεδο και, ταυτόχρονα,  όλο και περισσότεροι άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι οι πατρίδες  μπορούν να είναι το καταφύγιο των αδυνάτων και όχι τα λημέρια των ντόπιων και ξένων τοκογλύφων: αυτό κάποιοι το είπανε ό λ ο μ α ζ ί εθνικισμό: αυτή βεβαίως η ερμηνεία μπάζει και επιστημονικά και πολιτικά. Επιστημονικά γιατί ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο φασισμός είναι διαφορετικά πράγματα, αποτρόπαια αλλά διαφορετικά,  και πολιτικά χωλαίνει γιατί περιορίζει το ακροατήριο της αριστεράς σε μειοψηφικά κινήματα και «χώρους»:

αν με το 90% των αιτημάτων που βάζεις συμφωνεί μόνο το 4% της κοινωνίας υπάρχει πρόβλημα: όχι απαραίτητα «στην κοινωνία».

Τα πράγματα είναι σε εξέλιξη βέβαια και θα ηταν παρακινδυνευμένη μια συνολικότερη κρίση: πιθανόν να έχουμε ενίσχυση της ακροδεξιάς, με αιχμή το μεταναστευτικό και με ανοιχτή αβάντα από τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. για τσόντα σε κυβέρνηση,  όσο δε φαίνονται στον ορίζοντα συλλογικά υποκείμενα ικανά να αλλάξουν το σκηνικό συνολικά.

Οι λέξεις και οι σημασίες, λοιπόν,  δεν είναι αδειανά πουκάμισα: τις σημασιοδοτούν σε σημαντικό βαθμό οι άνθρωποι, τα ιδεολογικά και πολιτικά κινήματα, σύμφωνα λίγο πολύ με τις ιδεολογικές τους πεποιθήσεις και ενδεχομένως τις πολιτικές στοχεύσεις σε μια ιστορική συγκυρία.

Καθόλου πρόθυμος δεν είμαι, ως εκ τούτου, να χαρίσω την «πατρίδα» στα ξυρισμένα κεφάλια των νεοναζί και στους πολιτικούς απόγονους του δοσιλογισμού και της χούντας: η αριστερά σε αυτή τη χώρα πλήρωσε με δάκρυα και αίμα τα πατριωτικά της ένσημα: όταν η ψοφοδεής εγχώρια αστική τάξη πανικόβλητη παντρολογούσε τις κόρες της στο Κάιρο, στα βουνά φούντωνε το αντάρτικο, το οποίο ήταν βεβαίως και «κοινωνικό» και «εθνικό». Ούτε και τη σημαία που σήκωσε ο Λαμπράκης τους χαρίζω, ούτε του Πολυτεχνείου.

«Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων»

...έγραψε ο πιτσιρίκος (η φράση αποδίδεται στον  Samuel Johnson) και αναγκάστηκε να δώσει την επόμενη διευκρίνιση:

Επειδή έχω λάβει μερικά μέιλ από αναγνώστες που μάλλον δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει αυτή η φράση, να εξηγήσω τι θέλει να πει ο …ποιητής. Ο ποιητής λοιπόν δεν εννοεί πως οι πατριώτες είναι παλιάνθρωποι – εννοεί πως οι παλιάνθρωποι, όταν βλέπουν τα δύσκολα και κινδυνεύει ο κώλος τους, παίζουν το χαρτί του πατριωτισμού και μεταμφιέζονται σε πατριώτες, με την ελπίδα πως θα σωθούν. Παλιό κόλπο και παγκόσμιο.)

Πιθανόν  πολλοί, σαν έτοιμοι από καιρό, να «κατάλαβαν» ότι οι πατριώτες είναι τομάρια και παλιάνθρωποι, ενώ οι «διεθνιστές» κοσμοπολίτες και τα ψηλά καπέλα  που μας σέρνουν στα ντράβαλα  και τις κακοτοπιές των χρηματιστηρίων είναι άνθρωποι έντιμοι και καθώς πρέπει.

Ας μείνουμε σε ένα χαρακτηριστικό του πατριωτισμού, παλιό όσο και οι πατρίδες:

Ως «πατριώτες» και «πατριώτισσες» (να δώσουμε και τη φεμινιστική μάχη των συμβόλων με την ευκαιρία) μπορούμε  να χαρακτηρίσουμε όσους/ες θα υπερασπίζονταν, και με τα όπλα, ο μη γένοιτο, την πατρίδα τους, τα σύνορα της χώρας τους, όχι στο Αφγανιστάν την Ουγκάντα,  ή την έρημο Γκόμπι, αλλά στον Έβρο, στα νησιά και στα σπίτια τους. Πιθανόν και την υπολοχαγό Νατάσα, αν δούμε πίσω από το φολκλορικό μπερντέ της Βουγιουκλάκη. Δεν μπορώ να φανταστώ μερικούς με πολεμική εξάρτυση, ούτε βεβαίως σε κανενός είδους «αντάρτικο», μάλλον ο εργαζόμενος λαός θα υπερασπίσει τις  «πεζούλες» της χώρας που ‘λεγε ο Βελουχιώτης:  αυτό γινόταν πάντα, όπως γινόταν και κάποιοι την έκοβαν λάσπη με τα κεφάλαια τους για τα εξωτερικά, όπως έγινε μετά τον πόλεμο του 1940, ας πούμε.

]

Ο Παντελής Πουλιόπουλος (10 Μαρτίου 1900-6 Ιουνίου 1943) ήταν κομμουνιστής ηγέτης και γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) από το 1924 ως το 1926. Υπήρξε ιδρυτής του τροτσκιστικού ρεύματος στην Ελλάδα.Γεννήθηκε στη Θήβα στις 10 Μαρτίου 1900. Το 1919 μπήκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Την ίδια χρονιά εντάχτηκε στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΕΚΕ), τον πρόδρομο του ΚΚΕ. Από το 1920 υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο 1919-1922. Υπήρξε ένας από τους οργανωτές της αντιπολεμικής δράσης στο μέτωπο: συμμετείχε στη σύνταξη της εφημερίδας Ερυθρός Φρουρός και στην οργάνωση κομμουνιστικών πυρήνων στις μονάδες. Οι προκηρύξεις του Κεντρικού συμβουλίου των κομμουνιστών φαντάρων του μετώπου είναι συνήθως γραμμένες από το χέρι του Πουλιόπουλου. Συνελήφθη το 1922 για την αντιπολεμική του δράση και παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο στη Σμύρνη με την προοπτική της εκτέλεσης. Με την κατάρρευση του μετώπου όμως αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στην Ελλάδα. Από το 1923 ως το 1925 έπαιξε ηγετικό ρόλο στο κίνημα των βετεράνων του πολέμου και το 1924 εκλέχτηκε πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Παλαιών Πολεμιστών. Πηγή: Βικιπαιδεία.

Εκτός κι αν εκτιμούμε ότι  είχαν «δίκιο» διάφορες τροτσκιστικές ομάδες κι ο Πουλιόπουλος που έλεγε, από τις φυλακές της Ακροναυπλίας  μάλιστα, ότι «δεν υπερασπίζόμαστε την πατρίδα και τα σύνορά της», γιατί, λέει, δεν ήταν «σοσιαλιστική». Υπερασπιζόταν βέβαια τα σύνορα της Ε.Σ.Σ.Δ απέναντι στο γερμανικό φασισμό, και καλά έκανε.

Ή «ο Βελουχιώτης», λοιπόν, είχε «δίκιο» που άστραψε και βρόντηξε να χτυπηθεί ένοπλα και ανελέητα ο φασισμός και ο στρατός κατοχής, στρατολογούσε πατριώτες  και ανατίναζε τη γέφυρα στο Γοργοπόταμο ή τα «δίκια»  τα είχε «ο Πουλιόπουλος» που καλούσε μέσα στη φωτιά και τη βαρβαρότητα του πολέμου τους  εργάτες να «ανατρέψουν το Στάλιν¨και να οικοδομήσουν την 4η Διεθνή.

Αυτά για την ιστορία.

Πώς να γίνει δηλαδή: τους κλέφτες του εικοσιένα  και τους  Έλληνες στις Θερμοπύλες επικαλούνταν ο Άρης, τούς ίδιους επικαλούνταν κι ο Κολοκοτρώνης και χλιμίντριζαν τα παλικάρια του: πόλεμο κι αντάρτικο έκαναν,  σκληρό και αιματηρό, δεν ήταν Μη Κυβερνητική Οργάνωση για την περίθαλψη των αμάχων.

Επανέρχομαι: ούτω πώς,  διαμορφώθηκαν δύο βασικά απόψεις στην αριστερά, τις παραμονές της εισβολής των Ιταλών: η άποψη του επαναστατικού ντεφαιτισμού (=ηττοπάθειας), να επιδιώξει δηλαδή «το ελληνικό προλεταριάτο» την ήττα της «δικής του αστικής τάξης», σε συννενόηση με τους Γερμανούς στρατιώτες, με τους οποίους θα γινόταν η «συναδέλφωση στα χαρακώματα» και θα ανέτρεπαν, ο καθένας και μαζί,  τις «αστικές τους τάξεις».

Μια απλή θεώρηση του φασιστικού φαινομένου στη Γερμανία αρκεί για να δείξει το ιστορικά αδύνατο της υπόθεσης: οι φασιστικές ορδές αμολήθηκαν και εκπαιδεύτηκαν για να σκοτώσουν, και μόνο με τα όπλα θα τις σταματούσαν, όπως και έγινε: από την Αλβανία μέχρι το Ελ Αλαμέιν, και από το Παρίσι μέχρι το ηρωικό Στάλινγκραντ,  μόνο η ένοπλη αντίσταση σταμάτησε το φασισμό και τις ορδές των Ούνων.

Όσο ευφυής και μορφωμένος κι αν ήταν ο Παντελής Πουλιόπουλος, και παρά την αυταπάρνηση των λίγων οπαδών του, η «γραμμή»  ήταν ένα εγκεφαλικό επαναστατικό κατασκεύασμα, εκτός τόπου και χρόνου,  και οδήγησε ουσιαστικά στο πολιτικό περιθώριο για δεκαετίες αυτές τις ομάδες.

Ο  Άρης, παρεπιπτόντως, ήταν μια κλασική περίπτωση ιθαγενούς αντάρτη με σημαντικές ηγετικές και στρατιωτικές ικανότητες: δε θα τον έκαναν καλά ούτε οι Εγγλέζοι ούτε οι Κούτβηδες του Κ.Κ.Ε. που δήλωναν πίστη κι αφοσίωση στη Μόσχα: γι’ αυτό, με επίσημη γραμμή του κόμματος, δεν του έδωσαν ούτε ψωμί ούτε νερό και τον έσπρωξαν  στην αυτοκτονία.

Ο δρόμος θα ανοίξει και κάποιοι θα κάνουν στη μπάντα, πολλοί το βλέπουν και διαφοροποιούνται περιμένοντας τη διάδοχη κατάσταση: τα Μ.Μ.Ε. είναι μέρος του προβλήματος εδώ και χρόνια: πάει πολύ να μας προτείνουν και «λύσεις» όσοι στήριξαν, με χίλιους τρόπους και σε εκατό καιρούς,  τον παρασιστισμό και βγάζοντας το  πολιτικό παντεσπάνι τους από το πελατειακό κράτος.

Η αυτοκυριαρχία μου στάζει / είμαστε αλήθεια στο σκοτάδι.*

Κράτησα και δυό μουσικές επιλογές για το τέλος:


 

*Τ.Σ. ΕΛΙΟΤ, Η προσωπογραφία μιας κυρίας, σε μεταγλώττιση που έκανε ο Αριστοτέλης Νικολαΐδης για τις εκδόσεις Κέδρος. Αφιερωμένο σε κάποιους παλιούς φίλους και συντρόφους από τα φοιτητικά χρόνια: η ζωή προχωρά με μικρές και μεγάλες  διαψεύσεις, ας είναι.Θα πορευτούμε κι έτσι, και φτωχότεροι ακόμα.

** Τη φωτογραφία του Άρη τη βρήκα εδώ., την αφίσα ΣΑΣΜΑΝ εδώ.

 

Advertisements

2 responses to “O «νεοκομουνιστής» Μίκης και άλλες ιστορίες [σημειώσεις περί πατριωτισμού]

  1. Pingback: O “νεοκομουνιστής” Μίκης και άλλες ιστορίες | Herr K.

  2. Pingback: Tweets that mention O “νεοκομουνιστής” Μίκης και άλλες ιστορίες [σημειώσεις περί πατριωτισμού και άλλων δαιμονίων] « Ερανιστής -- Topsy.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: