Ερανιστής

Κείμενα, άρθρα και ροές επιλεγμένων ειδήσεων

Το Βουλευτικόν σώμα εθεσπίσατο:μόναι άμεσοι πηγαί,[…]..είναι ό χρυσός και ο άργυρος τών Μοναστηριών και Εκκλησιών(1822)


Η Βουλή των Ελλήνων παρουσιάζει, σε ηλεκτρονική πλέον μορφή, την εικοσάτομη σειρά των «Αρχείων της Ελληνικής Παλιγγενεσίας». Η σειρά αφορά στην Ελληνική Επανάσταση του 1821: στον αντίκτυπό της στην Ευρώπη και στον αγώνα των επαναστατημένων Ελλήνων για την αποτίναξη του ξένου ζυγού, την εισαγωγή φιλελεύθερων πολιτικών θεσμών, την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του πολίτη και τη δημιουργία σύγχρονου ανεξάρτητου, ευνομούμενου και ισχυρού κράτους.

Οι 20 τόμοι διατίθενται σε και ηλεκτρονική μορφή (κλικ στην εικόνα)

Στην Κόρινθο στις 3 Απριλίου 1822 το Βουλευτικό πήρε την απόφαση να συγκέντρωσει όλα των χρυσά και αργυρά σκεύη των μοναστηριών και των εκκλησιών, ώστε να χρησιμεύσουν στην κοπή νομίσματος, προκειμένου, με τα χρήματα αυτά, να καταστεί δυνατός ο απόπλους του εθνικού στόλου.*

«Aριθ. 9 του Κώδικος τών νόμων*

ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΟ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΝ ΣΩΜΑ ΕΘΕΣΠΙΣΑΤΟ

(σ.σ.Κόρινθος  3 Απριλίου 1822)

Έπειδή νέος στόλος εχθρικός, έκπλεύσας από τον Έλλήσπονδον (sic), διευ­θύνεται καθ’ ήμών.

Έπειδή ό άσπονδος ήμών έχθρός, καίτοι πολλάκις νικηθείς από τα όπλα μας, έπιμένει μεταχειριζόμενος όλα τα δυνατά μέσα, διά νά έκπληρώση τούς έκδικητικούς αύτού σκοπούς έναντίον τής πατρίδος και τής ίεράς ήμών θρησκείας·


Έπειδή, εφ’ όσον φαίνεται μεγαλειτέρα ή επιμονή του έχθρού προς κατόρθωσιν των αδίκων καΐ άνοσίων σκοπών του, έπί τοσούτον όφείλομεν και ημείς, θαρροΰντες εις την θείαν άντίληψιν, εις τό δίκαιον του επιχειρήματος και εις τάς προτητέρας μας τύχας, να διπλασιάσωμεν την προθυμίαν μας, και να δείξωμεν εις τον έχθρόν και εις ολον τον κόσμον, οτι άπεφασίσαμεν να θυσιάσωμεν το παν, δια να ύπερασπισθώμεν την πίστιν, πατρίδα, έλευθερίαν, τιμήν, τα υπάρχοντα και τήν ιδίαν μας ύπαρξιν.

Επειδή, ομολογουμένως, το άρμοδιώτερον μέσον εις ματαίωσιν των σκοπών του έχθρού είναι ή ταχίστη έκπλευσις του εθνικού στόλου, ή δέ στέρησις τών χρη­μάτων είναι το μόνον έμπόδιον του αναγκαίου τούτου έπιχειρήματος, και έπομένως μας άναγκάζει νά προσδράμωμεν εις άμέσους πηγάς, όσαι είμποροΰν να μας δώσωσιν έκ του προχείρου τήν άπαιτουμένην χρηματικήν ποσότητα

Επειδή μόναι άμεσοι πηγαί, όπου πρέπει νά καταφύγωμεν εις τοιαύτην κατεπείγουσαν χρείαν, είναι ό χρυσός και ο άργυρος τών Μοναστηριών και Εκκλη­σιών, μέταλλα, τά όποια γινόμενα νομίσματα, προσφέρουσι τό έτοιμότατον μέσον διά νά πλουτήση τό έθνικόν ταμεΐον, και ούτω νά κατασταθή έπιτήδειον εις τό νά παρέξη τάς άπαιτουμένας δαπάνας προς ύπεράσπισιν της πατρίδος· ή δέ άφαίρε- σις αύτη του χρυσού και άργύρου, απλών κοσμημάτων και έργων πολυτελείας θεω­ρουμένων, δεν αντιβαίνει ποσώς εις τό προς τήν άγίαν Έκκλησίαν όφειλόμενον σέ­βας, της όποιας ό θεμελειωτής και νυμφίος ήγάπησε τήν άπλότητα, ταπείνωσιν και πτωχείαν

Επειδή, τελευταΐον, τό συμφέρον και ή σωτηρία της Πατρίδος είναι σφικτά ενωμένα μέ τήν υπαρξιν και λαμπρότητα της θρησκείας, και εάν έκείνη χαθή, αύτη βεβαίως καθυβρίζεται και καταπιέζεται, ώστε και μόνος αύτός ό ισχυρός και αναντίρρητος λόγος δικαιώνει ίκανώς τά προς σωτηρίαν της Πατρίδος λαμβανόμε­να μέτρα:

α’. «Ολα τά χρυσά και αργυρά σκεύη τών Μοναστηριών και Εκκλησιών, των κατά πάσαν τήν Έλληνικήν έπικράτειαν, νά δοθώσιν εις το έθνικόν ταμεΐον.

β’. Τά αύτά σκεύη ή το άντίτιμον αύτών έξ έθνικών κτημάτων νά άφιερωθώσι πάλιν εις τά Μοναστήρια και Εκκλησίας, αφ’ ών έλήφθησαν, μετά τήν αποκατάστασιν τών πραγμάτων της Πατρίδος.

γ’. Εξαιρούνται από τον αριθμόν τών είρημένων σκευών αί εικόνες, τά ιερά δισκοπότηρα και αί λαβίδες.

δ’. Νά διορισθώσιν υπό της Διοικήσεως απεσταλμένοι, κατά τήν παράστασιν τών Μινίστρων της Θρησκείας και της Οικονομίας, διά νά φροντίσωσι τήν σύναξιν τών είρημένων χρυσών και άργυρών σκευών.

ε’. Οί παρά του Μινίστρου της Θρησκείας άπεσταλμένοι νά καταστρώσωσι λε­πτομερή και πλήρη καταγραφήν τών έξ εκάστου τών Μοναστηριών και Εκκλησιών παραλαμβανομένων χρυσών και άργυρών σκευών, νά ζυγίσωσιν ακριβώς εκαστον αύτών και νά δώσωσιν άπόδειξιν περιλαβής εις τους κατά μέρος ήγουμένους τών Μοναστηριών ή έπιτρόπους τών Εκκλησιών
*Πηγή: Αρχεία Ελληνικής Παλιγγενεσίας, τόμος 1, σελ. 157-158. Το κείμενο βρήκα στο Ανθολόγιο, σελ. 84, έκδοση της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2002. Κράτησα την ορθογραφία της έκδοσης, όχι όμως και το πολυτονικό σύστημα. Το κείμενο είναι αυτούσιο, έκανα απλώς κάποιες επισημάνσεις.


Bookmark and Share

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: