Ερανιστής

Κείμενα, άρθρα και ροές επιλεγμένων ειδήσεων

Τα προγράμματα stage και το δικαίωμα στη δουλειά και την αξιοπρέπεια.


construction-workers-158451

Eργαζόμενοι της πρό stage εποχής.

Εργοστάσια θλίψης

τροβαδούροι μου εμπρός! Κύριε ελέησον!

Η Ελλάδα δεν είναι

του καθ’ ενός! Δεν έχω μέσον!

Μπαλκονάκι ζηλευτό!

Λαμπρά φωτισμένο,/στοιχειωμένο

κολασμένο,

προπαντός λαϊκό!

Θα ‘ρθουν οι άλλοι/και πάλι και πάλι

το ίδιο σκηνικό.

Στίχοι: Δήμος Μούτσης

Tο πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα φαίνεται ότι αδυνατεί πλέον να αναπαραχθεί με τους παρασιτικούς οικονομικούς όρους της δεκαετίας του 8ο. Η παραγωγική δυνατότητα της χώρας είναι περιορισμένη και ως εκ τούτου μια διόγκωση της δημοσιουπαλληλίας σαν αυτή που γνωρίσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες είναι αδύνατο να επαναληφθεί. Την κατάργηση των stage θα ακολουθήσει η δραστική μείωση των προσλήψεων και, για να είμαστε δίκαιοι, μια  ετεροχρονισμένη απόπειρα εξορθολογισμού της «αντιπαραγωγικής» δημόσιας διοίκησης και του συστήματος προσλήψεων στο δημόσιο. Οι κομματικοί μηχανισμοί χρειάζεται, επιπλέον, να αποφορτιστούν από τη διαρκή «ενόχληση» των ψηφοφόρων για «δουλειά».  Παράλληλα το συνεχιζόμενο ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου της χώρας, σε περίοδο οικονομικής κρίσης, υπονομεύει εκ των πραγμάτων όσες εναλλακτικές δυνατότητες υπήρχαν για παραγωγική ένταξη των νέων ανθρώπων στην κοινωνία.

Η διαφαινόμενη κατάργηση, των προγραμμάτων stage και η αλλαγή του συστήματος προσλήψεων στο δημόσιο εκτιμώ ότι είναι  θετικά μέτρα προς την κατεύθυνση του αστικού εκσυγχρονισμού της χώρας. Τα εν λόγω προγράμματα αφορούσαν, και αφορούν, στην απόκτηση εργασιακής εμπειρίας, ένα είδος αμειβόμενης μαθητείας.

Βεβαίως τα stage στο Δημόσιο δεν ήταν επινόηση της Ν.Δ. Η… τεχνογνωσία προήλθε από τη διακυβέρνηση Σημίτη, όταν δειλά δειλά άρχισε το τότε υπυργείο Εργασίας να επεκτείνει τα stage στα ασφαλιστικά ταμεία για να καλύψει πραγματικές ανάγκες σε προσωπικό. Αλλά το μεγάλο άλμα ακολούθησε μετά το 2004. (Πηγή: εφημερίδα Καθημερινή).

w0sktcq8s1l067yucl50
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ παίζων το κομβολόγιό του.

Οι πολιτικοί απόγονοι του Δηλιγιάννη κατάφεραν, παλιά τους τέχνη κόσκινο,  να «προσαρμόσουν» και αυτό το πρόγραμμα στα νεοελληνικά ήθη της πελατειακής πολιτικής. Πιο απλά: εκμεταλλευόμενοι χρόνια τώρα την ανάγκη και την αγωνία χιλιάδων νέων ανθρώπων για δουλειά, ή  έστω «απασχόληση», μοίραζαν την ελπίδα σε φέτες. Το κόλπο είναι παλιό αλλά πιάνει πάντα: «βολέυω» λίγους και μοιράζω την «ελπίδα» σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Δουλειές εγγυημένες, και πελατεία σίγουρη όσο η ανεργία καλπάζει. Παραδόξως, αλλά όχι πάντα αβάσιμα,  όσοι/ες απασχολούνταν σε stage παρουσιάζονταν ως «τυχεροί» μέσα σε ένα καθεστώς εντεινόμενης εργασιακής ανασφάλειας και συνεχών παράτυπων «ανανεώσεων» της ομηρίας τους. Υπήρχαν βέβαια  κι άλλοι, πολλoί περισσότεροι και με τις ίδιες «ανάγκες»,  οι οποίοι, ασχέτως αν χρησιμοποίησαν ή όχι «βύσμα», έμεναν απλώς άνεργοι, έβρισκαν άλλη δουλειά ή καταχωρούνταν  ως δυνάμει ψηφοφόροι στα τεφτέρια των «αυτοδημιούργητων» πολιτικάντηδων. Οι πρώτοι, οι ..stagers,  «προνομιούχοι»στην απελπισμένη κούρσα, αξιώνουν τώρα τη μετατροπή αυτού του «πλεονεκτήματος» σε καθοριστικό, και διεκδικούν, «λογικά» όπως λένε,  τη μονιμοποίηση τους ή τη μετατροπή του καθεστώτος «εργασίας» τους σε σύμβαση αορίστου χρόνου. Η ενδεχόμενη μοριοδότηση τους με 50/%,  για την πρόσληψη στο δημόσιο, όπως ίσχυε σκανδαλωδώς μέχρι τώρα, η μονιμοποίηση τους  κ.λπ. θα ήταν κατάφωρα άδικη εξέλιξη για τους υπόλοιπους εργαζόμενους και ανέργους οι οποίοι δεν είχαν «μέσο», απλά και καθαρά, στην ίδια χώρα ζούμε. Η αριστερά, «καταδικασμένη» καθώς είναι να υπερασπίζεται τα «δίκαια» των εργαζομένων, αντιμετωπίζει μάλλον αμήχανα το θέμα, ωστόσο υποστηρίζει τελικά το «βόλεμα» όσων απασχολήθηκαν σε stage. Διαβάζουμε σε επερώτηση του κ. Α. Αλαβάνου για το θέμα:

Σε λίγο καιρό λήγουν οι συμβάσεις τους, τι θα γίνει; Θα τους απολύσετε; Στην πραγματικότητα ξέρετε ότι δεν κάνουν μαθητεία. Είναι απάτη το να λέτε ότι κάνουν μαθητεία. Όχι δεν κάνουν μαθητεία, προσφέρουν την ίδια δουλειά που προσφέρουν οι κανονικοί εργαζόμενοι δίπλα τους. Γιατί δεν τους εντάσσετε στην Οδηγία της ΕΕ που λέει ότι όταν καλύπτεις πάγιες και διαρκείς ανάγκες, τότε έχεις δυνατότητα αορίστου χρόνου. Και όχι μόνο αυτούς, γιατί εμείς βλέπουμε και μια πολιτική «διαίρει και βασίλευε» που κάνετε. Προσπαθείτε να στρέψετε όσους έχουν βρει μια κουτσοδουλειά χωρίς καν τα δικαιώματά τους, κόντρα με όσους δεν έχουν καθόλου δουλειά και θέλουν να ανοίξουν θέσεις εργασίας και αντίστροφα.

Και παρακάτω:

Και σας ρωτάω: τι θα κάνετε γι΄ αυτούς, όχι απλώς να μείνουν σto stage, το οποίο είναι απαράδεκτο και ως θεσμός πρέπει να καταργηθεί, αλλά να έχουν δικαιώματα μόνιμης απασχόλησης.(Πηγή: ΑΣΚ EΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΒΥΡΩΝΑ)

Η ίδια  αμηχανία και σύγχυση και σε ένα  δημοσίευμα της συμπαθούς κατα τα άλλα Εποχής, οι κατεξοχήν  αδικημένοι κατά την εφημερίδα  είναι αυτοί που δεν «εξασφαλίζονται» με stage και μόνιμο ντε και καλά διορισμό, οι χιλιάδες υπόλοιποι είναι απλώς βλάκες που δεν έτρεξαν να βρούν άκρη σε κάποιο από τα μεγάλα κόμματα. Ας πρόσεχαν. Ο συντάκτης βλέπει «πια»  το σύστημα διορισμών «προβληματικό», θεωρεί δηλαδή ότι τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο…Κλασικό παράδειγμα του «υπαρκτού» αριστερού λόγου:

Και δεν αντιμετωπίζεται, βέβαια, με τη μέθοδο της επικοινωνιακής μεγαλοστομίας, που κρύβει και διαθέσεις ρεβανσι­σμού, όπως συμβαίνει με τη «ρύθμιση» των stage. Γιατί η κατάργησή τους στο δημόσιο δεν αφήνει μόνο δυσαναπλή­ρωτο κενό, προξενεί και αδικίες σε όσους μέχρι σήμερα εργάστηκαν επί χρόνια σε καθεστώς ομηρίας. Δεν εξασφαλίζει την αναδρομική ασφάλισή τους, ούτε προβλέπει την αποζημίωσή τους, λόγω –ουσιαστικής– απόλυσης. Από την άλ­λη, αφήνει ανοιχτή την πόρτα, με το πρόσχημα της μη μοριοδότησης, σε προσλήψεις «δικών μας παιδιών», που θα μπαίνουν από τα πολλά παράθυρα ενός προβληματικού πια συστήματος διορισμών.(Πηγή: εφημερίδα Εποχή)

Κι όμως  είναι ακριβώς η σκανδαλώδης μοριοδότηση που βολεύει τα «δικά» τους παιδιά, κανένα «δυσαναπλήρωτο» κενό δε θα αφήσουν, και εν τέλει ας προσληφθούν άλλοι, μόνιμοι και χωρίς ρουσφέτια όπου χρειάζεται.

Ο ίδιος ο υπουργός Εσωτερικών κ. Γ. Ραγκούσης καταγράφοντας τον υποβαθμισμένο ρόλο που κατείχαν οι σπουδές στη μοριοδότηση των υποψηφίων, ανέφερε παραδείγματα όπου για την ίδια θέση με το παλιό καθεστώς ένας συμβασιούχος μπορεί να λάμβανε 450 μόρια, ενώ αντίστοιχα ένας κάτοχος μεταπτυχιακού μόλις 150 μόρια.(Πηγή: Εφημερίδα Έθνος)

story_xa11_8
O Χαρίλαος Τρικούπης (11 Ιουλίου 1832- 30 Μαρτίου 1896) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και Πρωθυπουργός. Επί των ημερών του έγινε η πρώτη προσπάθεια εξορθολογισμού του συστήματος των προσλήψεων στο δημόσιο.

Οι δε προσλήψεις στο δημόσιο, σε τέτοια περίπτωση,  θα «κλείδωναν» ουσιαστικά  για μεγάλο χρονικό διάστημα, χώρια που η αθρόα πρόσληψη «ανεξαιρέτως»και η «αποκατάσταση»  όλων όσων βρήκαν «άκρη», χωρίς κεντρικό προγραμματισμό, χωρίς εκτίμηση των αναγκών σε ειδικότητες κλπ είναι άκρως προβληματική και βεβαίως αντιπαραγωγική. Στην προκειμένη περίπτωση η «παραγωγικότητα» δεν αφορά  τους επιχειρηματίες ή άλλους άλλα την ίδια την κοινωνία, τη στελέχωση των  κοινωνικών υποδομών κλπ, αυτή είναι έξαλλου και η σημασία της έννοιας του «δημοσίου υπαλλήλου». Αν η κοινωνία, ας πούμε,  χρειάζεται οδηγούς για ασθενοφόρα ή γιατρούς, αλλά στη θέση τους προσλαμβάνει δεκάδες αργόσχολους γραμματείς και φαρισαίους, το θέμα δεν είναι προσωπικό αλλά κοινωνικό.

Η κοινωνία δεν έχει κανένα λόγο να επιβραβεύσει την εξατομικευμένη σχέση ψηφοφόρου-πολιτικού, έχει δεκαδες λόγους να πράξει το αντίθετο προτάσσντας το συμφέρον των πολλών, το δημόσιο συμφέρον. Εκτός κι αν θεωρούμε ότι  «το κράτος» πρέπει να προσλαμβάνει πάντα τους πάντες, οπότε όσα γράφω είναι περιττά. Αν σε  μια «υπηρεσία» βρίσκονται  χ απασχολούμενοι με stage, αυτό δε σημαίνει ότι και ο στοιχειώδης ορθολογισμός επιβάλλει την πρόσληψη τόσων υπαλλήλων, αφού άλλου υπάρχον περισσότερες ή διαφορετικές  ανάγκες κλπ. Μέχρι τώρα εξάλλου η προϋπηρεσία σε δημόσια υπηρεσία σε μια σειρά διαγωνισμούς υπολογίζονταν με σκανδαλώδη και φωτογραφικό τρόπο,(ούτε προϋπηρεσία στη ΝΑΣΑ να ήταν…), ώστε απέκλειε πρακτικά τη συντριπτική πλειονότητα των υποψηφίων που δεν είχαν την «τύχη» να εργαστούν μέχρι τότε «στο δημόσιο»…

Μέχρι σήμερα πριμοδοτούνταν με το μπόνους του 50-55% μόνο οι συμβασιούχοι του Δημοσίου που είχαν προϋπηρεσία άνω των 24 μηνών. Με την απόφαση αυτή ξεκαθαρίζεται, επίσης, ότι δεν θα υπάρχει καμία πριμοδότηση με μόρια για τους συμβασιούχους με το πρόγραμμα stage. (Πηγή: Εφημερίδα Έθνος).

Αυτά είναι γνωστά σε όσους ασχολήθηκαν με ΑΣΕΠ κλπ, αναφέρω πρόχειρα: ένας πολιτικός μηχανικός λ.χ. με κάμποσα χρόνια εργασίας σε ιδιωτικές κατασκευές, master, ακόμα και διδακτορικό, συχνά δεν είχε καμιά «τύχη» απέναντι σε αυτόν που εργάστηκε με stage ή σύμβαση στο δημόσιο. Αναμφίβολα πολλοί συμμετέχοντες σε προγράμματα stage προσφέρουν πραγματική εργασία, ανασφάλιστοι, με χαμηλές αποδοχές κλπ, π.χ. νοσοκομεία, ωστόσο η όψιμη επίκληση του «δικαιώματος στην εργασία» ισχύει και για τους υπόλοιπους εργαζόμενους και τους ανέργους, έχουν κι αυτοί … «οικογένειες», πιθανότατα…

Παράλληλα, ο υπουργός Εσωτερικών διευκρίνισε ότι η προσαύξηση της μοριοδότησης στους συμβασιούχους του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα καταργείται, όπως και ότι στόχος της κυβέρνησης είναι η σταδιακή κατάργηση όλων των συμβάσεων έργου και η -επίσης σταδιακή- αντικατάστασή τους με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, οι οποίες θα γίνονται υπό την εποπτεία και τον έλεγχο του ΑΣΕΠ. ( Πηγή: City Press )

Θα μου πείτε ο καθένας με τον πόνο του, αυτό όμως αφορά «τον καθένα», ενώ το δικαίωμα στην εργασία αφορά ολόκληρη την κοινωνία και όχι ένα «κομμάτι» της που «θίγεται» κάθε φορά. Τα παραδείγματα ανεκδοτολογικού τύπου είναι άφθονα, καλά θα κάνει λοιπόν η κυβέρνηση αν σταματήσει αυτή την ιστορία, έστω κι έτσι, έστω και για τους δικούς της επικοινωνιακούς λόγους. Όση υποκρισία και ευθύνη κι αν καταλογίσει κανείς στα δυό μεγάλα κόμματα, είναι καιρός να τερματιστεί αυτή η νεοελληνική πατέντα η οποία εν τέλει κατοχυρώθηκε από τον  εγχώριο πολιτικαντισμό και αποτέλεσε βασικό πυλώνα για την πολιτική του κατίσχυση έναντι όσων πρέσβευαν μια διαφορετική πορεία για την κοινωνία και τη χώρα.

Ούτε βεβαίως  «θα πάρει ψήφους» η αριστερά, όπως αφελώς νομίζει….

Advertisements

One response to “Τα προγράμματα stage και το δικαίωμα στη δουλειά και την αξιοπρέπεια.

  1. Pingback: Μεταμοντερνιές: ανάδοχος παιδιού, Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, ο Γαλατάς. « Ερανιστής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: