Ερανιστής

Κείμενα, άρθρα και ροές επιλεγμένων ειδήσεων

Γαργάλατα


Γαργάλατα

«Κι ήταν τα στήθη σου

άσπρα σαν τα γάλατα,

μου τα ‘δειχνες και μου ‘λεγες

γαργάλατα, γαργάλατα.»

.

Εξώφυλλο της εφημερίδας «Ελευθερία» αναγγέλλει την Κυβέρνηση Νόβα. Πηγή: Βικιπαιδεία.

Το τεράστιχο φέρεται να έγραψε ο Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας (1893-1987),πολιτικός, λογοτέχνης και δημοσιογράφος. Διετέλεσε πρωθυπουργός και ήταν μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Πρόσφατα έμαθα ότι το ποίημα δεν το συνέθεσε ο ίδιος, αλλά ο  Κώστας Σταματίου στη στήλη «Αδιακρισίες» των «ΝΕΩΝ» για να κάνει πλάκα. Η πλάκα πέτυχε, ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι κι εκείνη την εποχή οι διαδηλωτές δεν διακρίνονταν για τη λεκτική αβρότητά τους, το σύνθημα «Μητσοτάκη κάθαρμα!» δονούσε τους δρόμους της Αθήνας. Κι όμως, το «κάθαρμα» του 1965 κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός και μάλιστα με τη στήριξη της κομμουνιστικής αριστεράς το 1989.Η πορεία του ανδρός έχει ενδιαφέρον: πρωτεργάτης της αποστασίας, ρίχνει την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου κι ανοίγει έτσι ο δρόμος για τη δικτατορία. Επανέρχεται ως βουλευτής Χανίων με δικό του κόμμα, τον περιθάλπει ο Κ. Καραμανλής στη Ν.Δ. στα 1977, και στη συνέχεια επικρατώντας των παραδοσιακών δεξιών, του Κωστή Στεφανόπουλου συμπεριλαμβανομένου, αναλαμβάνει την αρχηγία της Ν.Δ.

Το σύντομο καλοκαίρι της συγκυβέρνησης.

.

Tο "χαμόγελο" είναι ανατριχιαστικό, πλήν σαφές: έρχονται τα τέκνα.

Το καλοκαίρι του 1989 ο επίτιμος δίνει άλλο ένα ρεσιτάλ παρασκηνιακής πολιτικής δραστηριότητας και καταφέρνει να συγκροτήσει κυβέρνηση με τον καπετάν-Γιώτη(Χ. Φλωράκη) υπό τους ήχους της φυσαρμόνικας του κ. Λεωνίδα Κύρκου. Η αριστερά δε βλέπει τη φάκα, ούτε τρώει το τυρί, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια. Είναι η εποχή που ο Γκορμπατσόφ, πριν αρχίσει να διαφημίζει πίτσες, ενσαρκώνει(;) της ελπίδες του Κ.Κ.Ε με την αλήστου μνήμης περεστρόικα.

Ο κ. Κύρκος, απαντώντας στην κίνηση τακτικής του Παπανδρέου να προτείνει απλή αναλογική, θα απαντήσει ότι «οι θεσμοί εκδικούνται».Όπερ και εγένετο. Το σχέδιο «άλωσης» του Πασόκ, απέτυχε, πλήν όμως οι σαλταδόροι του «βρώμικου» 89, όπως ο κατήγορος κ. Ανδρουλάκης,  άλλαξαν στρατόπεδο.

«Εθνίκια» και κοσμοπολίτες.

Ο σκιτσογράφος Στάθης, τον οποίο εκτιμώ και διαβάζω, δεν θα είναι τελικά επικεφαλής (εκλόγιμη θέση) του ψηφοδελτίου του Σύριζα. Και σε αυτή την περίπτωση οι Συριζαίοι κατάφεραν  να εκτεθούν και να εκθέσουν τον καλό δημοσιογράφο, δημιουργήθηκε ολόκληρο  θέμα για τη θέση του στην εφημερίδα. Αν, λέει, τις θέσεις σου μπορεί να τις υποστηρίξει (και) το ΛΑΟΣ ή το Κ.Κ.Ε., τότε είσαι «εθνικιστής». Αν, ας πούμε,  λες ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν, είσαι καρατζαφερικός. Κι αυτά τα λένε  άνθρωποι οι οποίοι, υποτίθεται, αναφέρονται στην παράδοση του Διαφωτισμού και έχουν στοιχειώδη γνώση της Ιστορίας. Είναι κρίμα πάντως, άνθρωποι σαν τον κ. Σταυρόπουλο δεν περισσέυουν στην αριστερά, και πολύ περισσότερο στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τί λέει για το θέμα ο ίδιος ο Στάθης.

.

Έτερος "εθνικιστής": ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. διαδηλώνει υπέρ της Ειρήνης στον τύμβο του Μαραθώνα. Στο πανό το σήμα των ΕΛ.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, με αβαρίες και απλουστεύσεις, με υποκλίσεις στο κυρίαρχο αποστειρωμένο λαϊφστάιλ των γκόλντεν μπόις και της φυλής των αεροδρομίων, η Αριστερά εγκαταλείπει την ακόμη επίκαιρη κληρονομιά του δημοκρατικού πατριωτισμού του ΕΑΜ και του ριζοσπαστικού εθνικισμού, την εγκαταλείπει βορά στην άκρα δεξιά. Και εις επίρρωσιν, κανιβαλίζει αυτάρεσκα έναν δικό της άνθρωπο.», επισημαίνει εύστοχα ο Νίκος Ξυδάκης στην Καθημερινή.

Εκτιμώ, πέρα από εξιδανικεύσεις προσώπων και  καταστάσεων, ότι το παρακάτω απόσπασμα εντάσσεται στην εν λόγω πατριωτική δημοκρατική παράδοση:

«Σ’ αυτή την κατάσταση βρεθήκαμε, όταν ξέσπασε η πολεμική λαίλαπα και η σύγκρουση μεταξύ των κολοσσών. Μα κανένας απ’ αυτούς δε σκέφτηκε ελληνικά και να δει πώς θα ξέφευγε η χώρα μας τη λαίλαπα αυτή. Με την επίγνωση ότι η χώρα μας θα τραβούσε στην καταστροφή μπήκανε στον πόλεμο. Έχουμε ντοκουμέντα στα χέρια μας, πού μας αποδείχνουν, ότι οι άνθρωποι αυτοί είχανε σκοπό να ρίξουνε μόνο τρεις τουφεκιές στο Αλβανικό μέτωπο κι ύστερα να μας παραδώσουν στους φασίστες. Υπάρχουν ντοκουμέντα που μας πείθουν ότι το Νοέμβρη προς το Δεκέμβρη του 1940 μπορούσαμε να πετάξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα. Μα αυτοί συγκρατούσαν το στρατό μέχρι που να λύσει το στρατιωτικό της πρόβλημα, η Γερμανία στην Ευρώπη κι ύστερα να δικαιολογηθούν ότι δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με δυο κολοσσούς. Δεν πίστευαν στις δόξες του στρατού μας, στο θάρρος, στην τόλμη, στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό του, που πολεμούσε με φλόγα ενάντια στο φασισμό, νηστικός και ξυπόλυτος πάνω στα βουνό της Αλβανίας με τη βοήθεια όλου του ελληνικού λάου. Αυτοί δεν πίστευαν σ’ αυτά και περιμένανε πως θα καμφθεί. Γι’ αυτό το έπος της Αλβανίας είναι ολοκληρωτικά έργο του λαού. Είναι έργο του λαού που το πραγματοποίησε με το μένος που είχε ενάντια στο φασισμό και το ζυγό του Μεταξά, με θυσίες και ηρωισμούς.»

Πηγή: Άρης Βελουχιώτης, ο λόγος στη Λαμία.

πολυτεχνειο

"Εθνίκια" στην ταράτσα του Πολυτεχνείου, το Νοέμβρη του 1973.

Αντιθέτως, η άποψη της «επαναστατικής ηττοπάθειας»(ντεφαιτισμού) η οποία εκφράστηκε από το Στίνα και μιά μερίδα του εγχώριου τροτσκισμού, και πέρα από τις  αγαθές προθέσεις ή την ανιδιοτέλεια ορισμένων εκπροσώπων της, δεν κατάφερε να  έχει σοβαρές αξιώσεις πολιτικής ισχύος και κινήθηκε μέχρι σήμερα στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.

Της Δανίας το κάγκελο.

Τι είχε, τί έχασε ο κ. Παπανδρέου, θα μετατρέψει λέει τη χώρα «Δανία του νότου». Το τάξιμο δεν κοστίζει, λένε στο χωριό μου, όσο για το δόσιμο, έχουμε καιρό. Ο Τάκης Μίχας, ως φιλελεύθερος, επισημαίνει, μεταξύ άλλων, για το μοντέλο της Δανίας:

-Οι μαθητές που φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία στη Δανία, επιδοτούνται από το κράτος.

-Επιτρέπονται οι μαζικές απολύσεις χωρίς αποζημίωση. Μια επιχείρηση μπορεί να απολύσει από τη μια ημέρα στην άλλη, όλο το προσωπικό.

– Δεν υπάρχει πανεπιστημιακό άσυλο.

-Δεν υπάρχουν αιώνιοι φοιτητές. Ενας φοιτητής που θα αποτύχει δυο συνεχόμενες φορές στις εξετάσεις, θα πρέπει να εγκαταλείψει τη σχολή.

Αυτά βεβαίως είναι λεπτομέρειες, λίγοι θα το ψάξουν, αρκεί να υπόσχεσαι… Τώρα τί σχέση έχει το παρασιτικό οκονομικό μοντέλο της Ελλάδας με αυτό της Δανίας…άλλα ψιλά γράμματα.

Το κόλπο είναι απλό, και γι’ αυτό πιάνει: βολεύουμε τους λίγους, και δίνουμε την «ελπίδα» σε όσο το δυνατόν περισσότερους.

Μπορείτε ακόμη να διαβάσετε: Το ρουσφέτι ως πολιτική στρατηγική(Ι)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: