Ερανιστής

Κείμενα, άρθρα και ροές επιλεγμένων ειδήσεων

Διαβάζοντας το Μακρυγιάννη: πρακτικές των ενόπλων στις αρχές του 19ου αιώνα.


Διαβάζοντας τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη: πρακτικές των ενόπλων στις αρχές του 19ου αιώνα.

1rey10c

Η γκιλοτίνα ή λαιμητόμος ή "τζελατίνα" κατά το Μακρυγιάννη εισήχθη απο τους Βαυαρούς στην Ελλάδα μετά το 1830.

«Ο πόλεμος τρέφει τον πόλεμο»: η αρχή αυτή αναφέρονταν στους «επιχειρηματίες του πολέμου» κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα στην Ευρώπη. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι όταν οι επικεφαλής των στρατευμάτων αδυνατούσαν  ή δεν ήθελαν να πληρώσουν τις συμφωνημένες αμοιβές των μισθοφόρων, οι τελευταίοι επιδίδονταν σε κάθε είδους λεηλασίες δηώσεις και καταστροφές. Το πλιάτσικο δηλαδή, η αρπαγή και ο εξανδραποδισμός ειδικά των αμάχων και των γυναικών δεν εμφανίζεται ως  μια παρεκτροπή από το ήθος και το έθος του πολέμου, άλλα μάλλον ως ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα συμμετοχής σε αυτόν. Έχουμε βεβαίως κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι οι ανάγκες των ανδρών στρατιωτών αφορούσαν και στην ικανοποίηση των σεξουαλικών τους αναγκών, καθώς  ήταν συχνά άγαμοι και πάντως οι ευκαιρίες συνεύρεσης με το άλλο φύλο δεν ακολουθούσαν τις κανονικότητες που συναντούμε εντός της οικογένειας.  Η πρακτική της μίσθωσης στρατιωτών, με τρόπους οι οποίοι διαφέρουν κάθε φορά, είναι ευρύτατα διαδεδομένη σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, αφορά δεκάδες λαούς και εθνότητες και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με κάποιες μορφές. Ο μισθός, η αμοιβή  των στρατιωτών με οποιαδήποτε μορφή (χρήμα, είδος, υπηρεσίες, προνόμια κλπ) και με βάση τις ιστορικές συνθήκες που επικρατούν κάθε φορά, (πρέπει να) καταβάλλεται ακόμα και στις περιπτώσεις εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι τις επαναστάσεις τις ένοπλες επιχειρήσεις τις έφεραν σε πέρας αμιγώς μισθοφορικοί στρατοί. Μια μικρή έρευνα στις πηγές για την Επανάσταση του 1821 αποκαλύπτει πλήθος ανταρσίες, εξεγέρσεις και λιποταξίες λόγω της αδυναμίας η απροθυμίας να καταβληθεί ο λουφές, ο συμφωνημένος μισθός του στρατιώτη.


AuanasiosDiakos-Aixmalvsia

Εικόνα εποχής: Ο Αθανάσιος Διάκος αιχμάλωτος των Τούρκων. Θανατώθηκε με ανασκολοπισμό(παλούκωμα).

Γράφει ο Μακρυγιάννης σε μια από τις δεκάδες σχετικές αναφορές του:

«Το μηναίον οπού ’χα ήταν όλο τάλλαρα, πήρα μίαν κασσέλα και την γιόμωσα χώμα κ’ έβαλα ένα πανί να μη φαίνεται το χώμα, και βάνω από πάνου τα τάλλαρα, ότι ήταν η κασσέλα γιομάτη χρήματα. Φάγαμε ψωμί όλοι οι μουσαφιραίοι, εκεί οι αξιωματικοί μου γυρεύουν άγρια τους μιστούς τους. Τους λέγω: «Τι με φοβερίζετε δια τους μιστούς, όπού έχετε να πλερωθήτε είκοσι οχτώ ’μέρες; Μηνά είναι εδώ ο Δυσσέας, ο Γκούρας, ο Καραϊσκάκης να μη σας πλερώνουν ποτές; Εδώ είναι Κουντουριώτης, οπού ’φερε ένα καράβι γιομάτο τάλλαρα. Νόμους θέλει καλούς να γένουν δια την πατρίδα και χρήματα ξοδιάζει όσα θέλη κάθε Έλληνας. Μίαν κασσέλα γιομάτη τάλλαρα μόδωσε, σπαθί, άλογο, μουλάρια (αυτά τα είχα αγοράση μόνος μου). Γυρίζω και λέγω, των ίδιων μισαφιραίων: «Φέρτε μου, αδελφοί, αυτείνη εκεί την κασσέλα να τους πλερώσω, οπού μας χάλασαν το φαεί μας». Πάνε εκείνοι οι καϊμένοι να σηκώσουνε την κασσέλα, πού σηκώνεταν από τα χώματα;»


«Ξένα πράματα, δικά μας καζάντια»: το πλιάτσικο.


DSCN2976

Το πεντοχίλιαρο με τη μορφή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Τα κίνητρα για τη δράση των ανθρώπων σε τέτοιες περιόδους δεν είναι, βεβαίως, αποκλειστικά οικονομικά, ωστόσο η αδήριτη ανάγκη για υλική αυτοσυντήρηση μπορούμε να πούμε ότι είναι  ιστορικά διαπιστωμένο ότι επηρεάζει κάθε φορά τις πράξεις και τη συμπεριφορά, τα ήθη και τις συνήθειές τους. Τα πολλά κέντρα οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος που διαμορφώθηκαν στον ελλαδικό χώρο φαίνεται να είναι η βασική αιτία της περίφημης διχόνοιας η οποία παρουσιάζεται να κατατρέχει τους Έλληνες με σχεδόν μεταφυσικό τρόπο απο τα αρχαία χρόνια μέχρι τη σύγρονη εποχή.  Τα ισχυρά τοπικά συμφέροντα και οι επδιώξεις συνομαδώσεων, ομάδων ή ατόμων συνιστούν αυτή την εποχή ένα εκτενές και αντιφατικό δίκτυο σχέσεων αλληλεγγύης και ανταγωνισμού.  Με αυτή την έννοια επίσης ο πατριωτισμός συμπεριλαμβάνει, εκτός απο την έννοια της ταυτότητας, τις επιδιώξεις ισχύος των εκάστοτε υποκειμένων. Το καλό της πατρίδας, αν και παρουσιάζεται ως έννοια αφηρημένη και φορτίζεται με ποικίλες παραδηλώσεις, ενέχει τελικά στον πυρήνα του και  ένα καλύτερο υλικό, χειροπιαστό μέλλον για όσους το επικαλούνται. Οι συχνές αναφορές του Μακρυγιάννη για ανθρώπους που ήταν νοικοκυραίοι και κατάντησαν διακονιάρηδες μαρτυρούν την οπτική του δραστήριου πατριώτη έλληνα εμπόρου και τις ελπίδες του για τη διάδοχη κατάσταση. Το κουμάντο του νεοπαγούς κράτους δε θα δοθεί βεβαίως αμαχητί στους «χθεσινούς κάπους» κατά την έκφραση του Κανέλλου Δελληγιάννη, ούτε βεβαίως στους επήλυδες  «τεσσαρομάτηδες» Φαναριώτες και τους παλιούς κλέφτες.

Διαβάζουμε  για τη στάση των » ξενόφερτων» ένοπλων σωμάτων στην Ύδρα:

«Ήρθαν κι’ ο Καρατάσιος με το σώμα του, οι Γριβαίγοι, ο Κατζικογιάννης κι’ άλλοι. Καθίσαμεν καμπόσον καιρόν. Μας δίναν οι άνθρωποι το ταΐνι μας, γεμεκλίκια. Τα σώματα θέλαν και τους μιστούς – η Κυβέρνηση δεν είχε. Γύρευαν ν’ αλιμουργιάσουμεν τα σπίτια των προκρίτων, να τους πιάσουμεν στανικώς, να τους γυμνώσουμεν. Τότε εγώ ’σ αυτό δεν έκλινα κ’ έβγαλα εξ ιδίων μου και πλέρωσα τους ανθρώπους· και τους είπα να λένε και των αλλουνών να πιάσουν τους καπεταναίους τους να τους πλερώσουνε εξ ιδίων τους, ότι οι Νυδραίγοι δεν μας χρωστούν τίποτας. Εκείνοι πάνε με τα καράβια και σκοτώνονται διά την πατρίδα, κ’ εμείς – μας έστειλε η Κυβέρνηση να φυλάξωμεν το νησί και μας δίνουν παστρικό ψωμί και γεμεκλίκια· τους μιστούς θα τους λάβωμεν από την Κυβέρνησιν. Αν γυμνώσουμεν τους προκρίτους, τότε τι τους φυλάμεν εμείς; Κ’ εμείς τούρκικες πράξες θα τους κάμωμεν·«

Αναφέρεται ακόμη η ληστρική δραστηριότητας του Γκούρα και των συντρόφων του. Ακόμα κι αν λάβουμε υπ’ όψιν μας την ομολογημένη έχθρα του Μακρυγιάννη προς το Γκούρα, τα όσα γράφει για τον τελευταίο φαίνεται να ήταν πρακτική συνηθισμένη και αποδίδουν ενδεικτικά ανάλογες στάσεις και απόψεις  πολλών οπλαρχηγών και καπετανέων. Καταγράφεται ακόμη η πρόθεση του Γκούρα να συμμαχήσει τρόπον τινά με το Μακρυγιάννη, «δίνοντας» του μια ανιψιά για γυναίκα του:

«Μια ημέρα πήγαινα με τον Γκούρα σεργιάνι καβάλλα. Με κολάκευε· ήθελε να μου δώση μίαν ανιψιά του γυναίκα. Μου λέγει: «Του Χασεκή τα υποστατικά, ελιές, περιβόλι κι’ όλη την περιφέρεια θα την πάρω εγώ δι’ όσα μου χρωστάει το Έθνος. – Του λέγω, εσύ πήρες θησαυρούς από αυτό το δυστυχισμένο Έθνος ’στα στρατόπεδα, εις την Αθήνα, εις την Πελοπόννησο. Πόσο φουσάτο έχεις εις την οδηγίαν σου; Ποτέ δεν βγαίνουν τρακόσοι άνθρωποι· και πλερώνει όλη η Ανατολική Ελλάς και η Κυβέρνηση δι’ αυτούς. Κι’ όλον τον κόσμο τον γύμνωσες· και δόντια έβγαλες εσύ κι’ ο Μαμούρης σου και με το τζεκούρι σκοτώσετε ανθρώπους. Το Σαρρή τον σκοτώσετε· πενήντα χιλιάδες γρόσια οπούχε απάνου του, εις γρόσια και τζιβαϊρκά, τα πήρε ο Μαμούρης και τα μεράσατε.«

Πηγή: Απομνημονέυματα.

Στο παρόν σημείωμα, για να έρθω ξανά στο θέμα,  θα περιοριστώ στα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, με βάση κάποιες σημειώσεις που κράτησα τελευταία. Θα αναφερθώ, μεταξύ άλλων, στην τύχη των αμάχων, και ειδικότερα των γυναικών, καθώς και σε άλλες  πρακτικές   με αφορμή κάποιες σχετικές αναφορές στα Απομνημονέυματά του.

 

Κοντόσες και μορόζες: οι γυναίκες ως λάφυρο.


Γυναίκα σε χαρέμι.

Εικόνα εποχής:γυναίκα σε χαρέμι.

Οι γυναίκες εμφανίζονται συστηματικά στην ιστορία ως λάφυρο, και συχνά ως αιτία ή αφορμή  καυγάδων και συγκρούσεων μεταξύ των νικητών. Πέρα λοιπόν από τα υλικά αγαθά, ένα μέρος των οποίων  έπεφτε στα χέρια του πλήθους των στρατιωτών, οι γυναίκες επίσης ήταν διαρκώς εκτεθειμένες στη βία του εκάστοτε ισχυρού ή περιστασιακού νικητή. Κάποιες από αυτές πιθανόν να εξαγοράζονταν από τους συζύγους ή τους «αφέντες» τους και ως «πολύτιμες» δεν αφήνονταν στα χέρια των εξαγριωμένων στρατιωτών. Η πρακτική αυτή αφορούσε βεβαίως κυρίως τους κατακτητές Οθωμανούς, στην περίπτωση των οποίων το φαινόμενο δεν περιορίζονταν στις περιόδους πολέμου, άλλα ήταν συνηθισμένο και στην καθημερινότητα. Θύματα ήταν συνήθως «όμορφες» χριστιανές αλλά και μουσουλμάνες.

Η πρακτική αυτή, καθώς αναφέρει ο Μακρυγιάννης, ήταν διαδεδομένη και μεταξύ ομόδοξων και μάλιστα  χριστιανών Ελλήνων. Και σε αυτή την περίπτωση το φαινόμενο  αφορούσε ανθρώπους με ισχυρή θέση και εξουσία, κυρίως οπλαρχηγούς, κοτζαμπάσηδες, ή άλλους,  οι οποίοι μπορούσαν να συντηρούν ισχυρά στρατιωτικά σώματα. Τέτοια ήταν άλλωστε και η περίπτωση του Μακρυγιάννη ο οποίος πλούτισε ως ικανός έμπορος στην Άρτα και στη συνέχεια συγκρότησε σώμα ενόπλων:

«Εκεί ’μπρός εις το σπίτι του ήταν μία πιάτζα και μαζώνονταν οι άρχοντες, οι έμποροι, και κάθονταν ως τα μεσάνυχτα το καλοκαίρι. Τότε εγώ έβανα και καθάριζαν το μέρος εκείνο, τους έδινα και ό,τι τους χρειάζονταν, τους καλόπιανα. Γνωρίστηκα μ’ όλους αυτούς και με τους προεστούς των χωριών. Ζήτησα από αυτούς τους προεστούς και εμπόρους ένα δάνειον και με δάνεισαν πεντέξι χιλιάδες γρόσια, είχα και εγώ ως τότε καπετάλι εικοσιτέσσερα γρόσια, τα προστοίχησα εις τους χωργιάτες και έπιασα βρώμη τον χειμώνα, να την λάβω εις τ’ αλώνια. Την πιάνω τέσσερα γρόσια το ξάι, την σύναξα εις τ’ αλώνια (και ήταν έλλειψη) και την πουλώ δεκαέξι. Πιάνω όλα αυτά τα χρήματα. Την άλλη χρονιά τον χειμώνα τα πιάνω αραποσίτι από έντεκα γρόσια το ξάι, το συνάζω εις τΆλώνια, το πουλώ εις την Άρτα τριάντα τρία. Ότ’ ήταν πανούκλα εις την Άρτα και ήταν έλλειψη το ψωμί. Τότε έφκιασα ντουφέκι ασημένιον, πιστιόλες και άρματα και ένα καντήλι καλό.»

Πηγή: Απομνημονεύματα

Γράφει ακόμη ο Μακρυγιάννης για τον Κωλέτη:

«Ήρθε κι᾿ ο Χρήστο Παλάσκας άνθρωπος γενναίος, τίμιος, από καλό σπίτι. Αυτεινού του δυστυχή το᾿ ᾿κανε τον φίλο ο Κωλέτης περισσότερον δια την γυναίκα του κι᾿ όχι δια εκείνον τον ίδιον. Τώρα ο Κωλέτης, άνθρωπος από το σκολείον του αφέντη του του Αλήπασσα, μέτρησε Τον Δυσσέα τον έχω αντίζηλον, τον Αλέξη Νούτζο το-ίδιο, τον Παλάσκα δια το κέφι μου καλό είναι να χαθή, να κάμω την γυναίκα του μορόζα. Καθώς την έκαμε και την έχει ως την σήμερον μέσα-εις το σπίτι του σαν γυναίκα του.

Δεν εξετάζω εδώ το αβάσιμο ή όχι της μαρτυρίας του, μένω απλώς στο γεγονός ότι η αναφορά αυτής της πρακτικής, έστω και ως μομφή, είναι μια σοβαρή ένδειξη για τη διάδοση του φαινομένου ακόμα και μεταξύ Ελλήνων ή και  ομόθρησκων.

Υπάρχει ακόμη και η γνωστή αναφορά στον «εξωλέστατο» Παπαφλέσσα:

«Ο Παπαφλέσιας πήρε μίαν γυναίκα μ’ ένα ντέφι κ’ έναν με βιολί και πήγαμε εις Λιοντάρι» […]Τότε στοχάστηκα κι’ αυτούς τους αποστάτες της πατρίδος ν’ απατήσω, δια να μην πάθωμεν καμμίαν ντροπή, ξένοι άνθρωποι κι’ ολίγοι, σε τόση δύναμιν οπού ’ταν αυτείνοι, και τον γενναίον Παπά Φλέσια, οπού γλεντάγει εις το Λιοντάρι με τις γυναίκες και τα λαλούμενα – και δια να γλεντάγη βάσταξε κι’ όλους τους ανθρώπους»

Πηγή: Απομνημονεύματα

 



«Γύρευε να με κάμη και κοντόση, γαμώ το Ρεσούλη του»


 

«Αμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Αμα πεθάνω, θα μου κλάσουνε τον μπούτζον!»  Γεώργιος Καραϊσκάκης,

«Αμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Αμα πεθάνω, θα μου κλάσουνε τον μπούτζον!» Η φράση αποδίδεται στον αθυρόστομο αγωνιστή Γεώργιο Καραϊσκάκη.

Αναφέρονται ακόμη δυό γυναίκες «τούρκισες», «Τζορτζούρες» τις οποίες τις είχαν ντόπιοι χριστιανοί «ως γυναίκες τους» και «ως πνευματικούς» , τις οποίες διεκδικούσε ο Ιμπραήμ:

«Ήταν δυο Τζορτζούρες, ωραίες γυναίκες, τις είχαν οι Οικονομίδηδες, ντόπιοι, ως γυναίκες τους. Εγώ δεν τις ήξερα ή ήταν ή όχι. Τότε ο Μπραΐμης στέλνει και με φωνάζει. Αφού πήγα πολλές φορές (στέλναν μόνον εμένα, ότι με διορίσαν όλοι οι πολιορκημένοι επίτροπόν τους ν’ αγροικιώμαι μ’ αυτόν μόνος μου, κι’ αυτός είχε έναν Tούρκον από την Τροπολιτζά κ’ έναν από την Κάρυστον. Ξέραν τα Ρωμαίικα, κι’ αυτείνοι οι δύο έρχονταν και μου μιλούσαν και πήγαινα εις τον Μπραΐμη, και μ’ αυτούς ξηγώμουν την γλώσσα τους), μου λέγει: «Μέσα εις το κάστρο είναι δύο Tούρκισσες τις ξέρεις; – Του λέγω τη ντάπια οπού φυλάγω ξέρω, όχι γενικώς, ούτε Tούρκισσες ξέρω, ούτε Ρωμιές». (Γύρευε να με κάμη και κοντόση, γαμώ το Ρεσούλη του. Τι να σου κάμω οπού δεν είχα νερό και δεν έβλεπε κάστρο. Ότ’ είχα λιοντάρια μέσα). Μου λέγει ο πασσάς: «Να στείλεις να τις φέρεις» Έστειλα τον μπαϊραχτάρη μου και ήφερε. Τις πήρε και τις ξέταξε δια τ’ αναγκαία του κάστρου. Εκείνοι οπού τις είχαν αυτές τις γυναίκες τις είχαν ως πνευματικούς και ξέραν όλα τους τα μυστήρια και του κάστρου. Του είπαν ότ’ είναι κι’ άλλοι Tούρκοι μέσα και ξέρουν όλα τα πράματα του κάστρου (αφού αυτές τα ήξεραν)»

Πηγή: http://www.snhell.gr/testimonies/content.asp?id=145&author_id=102

Ο Μακρυγιάννης κάνει ακόμα και μια σαφέστατη υπαινικτική αναφορά για τον Ιμπραήμ:

«Ήταν ο Μπραΐμης μεθυσμένος, πίνει ρούμι και κρασί μποτίλλιες. Μπεκρής πολύ και παραλυμένος εις γυναίκες και παιδιά.»

Πηγή: http://www.snhell.gr/testimonies/content.asp?id=145&author_id=102


«Πρόσεξε να μην φύγωμε από τους Tούρκους και γενούμε άλλοι τοιούτοι χερότεροι».


Σε άλλο σημείο παρουσιάζει το Γενναίο Κολοκοτρώνη να σχεδιάζει να κλέψει το κορίτζι του Νοταρά, παραιτούμενος από το το βιός του:

«Συνκατοικούσα εγώ με τον Γενναίον, αποφάγαμε ψωμί, με πιστεύτηκε και μου είπε: «Πάμε, Μακρυγιάννη, να πατήσουμε τα Τρίκκαλα, τώρα έμαθα ότι δεν είναι πολλή δύναμη εκεί, εσείς να πάρετε το βιον του Νοταρά κ’ εγώ να πάρω το κορίτζι του, ότι αυτός είναι αναντίος της πατρίδος». (αυτείνοι ήταν κλοί, θα διόρθωναν έτζι την πατρίδα). Εγώ ακούγοντας αυτό, θέλησα ’λικρινώς να τον συβουλέψω, του είπα: «Γυναίκα θα την πάρεις ή μορόζα; – Μου λέγει, γυναίκα. – Σα θα την πάρης γυναίκα, πάρε και μίαν καντιποτένια, φτάνει να είναι όμορφη να σε ευκαριστάγη, ότι σαν πάρωμε εμείς το βιον κ’ εσύ εκείνη ξερή, τι την θέλεις και τι ζωή θα ζήσης μ’ αυτείνη και με τους συγγενείς της και με τους χωργιανούς της; Κάλλιον ν’ αποχτάς φίλους και να μετράς, κι’ όχι τοιούτους. Πρόσεξε να μην φύγωμε από τους Tούρκους και γενούμε άλλοι τοιούτοι χερότεροι».

Πηγή: http://www.snhell.gr/testimonies/content.asp?id=144&author_id=102

Αλλού, απευθυνόμενος στην πατρίδα γράφει:

«Αυτείνοι σε ανάστησαν και δεν μπήκε δύναμη και ζαϊρέδες και πολεμοφόδια αυτείνοι ψύχωσαν εκείνους οπού πολιορκούσαν τους ντόπιους Τούρκους και φρουρές. Και νηστικούς κι’ αδύνατους τους περιλάβαν και τους σφάξαν σαν τραγιά. Και τέλος-πάντων, πατρίδα, αυτείνοι κατατρέχονται από τους Εκλαμπρότατους, από τους Εξοχώτατους, από τον Κυβερνήτη σου κι’ αδελφούς του. Ο Αγουστίνος κι’ ο Βιάρος αυτείνων των σκοτωμένων τις γυναίκες και κορίτζα κυνηγούν. Αυτούς τους αγωνιστάς «κατατρέχουν και τους λένε να πάνε να διακονέψουν «»Ποιος σας είπε, τους »
«λένε, να σηκώσετε άρματα να δυστυχήσετε;»»

Πηγή: : http://www.politikokafeneio.com/istoria/makrigianis114.htm

makrigiannis01

Ο Μακρυγιάννης, μετά την Επανάσταση του ΄21, είχε αναθέσει (1836 – 1839) στον Παναγιώτη Ζωγράφο να αποτυπώσει εικονογραφικά τις μάχες, στις οποίες πήρε μέρος και ο ίδιος.


Θα κλείσω με μια αναφορά στην μάλλον αληπασαλίδικη βάναυση πρακτική του «χτισίματος». Δράστης ο Ανδρούτσος και θύμα του ένας παπάς ο οποίος είχε κατηγορηθεί ότι πρόδιδε τα μυστικά στου Οθωμανούς:

«Ένας παπάς από τα χωριά της Φήβας ήταν φίλος των Tούρκων πολύ αγαπημένος, κ’ έκανε τον άγιον εις τους Ρωμαίους και πήγαινε σε όλα τα ορδιά και πολιτείες και νησιά κ’ έβλεπε και μάθαινε όλα τα μυστικά των Ελλήνων και πάγαινε και τα πρόδωνε των Tούρκων. Κι’ από τις προδοσές αυτεινού πολλοί Έλληνες σκοτώθηκαν από τους Tούρκους. Τον μάθαν έπειτα οι Έλληνες, τον μαρτύρησαν χριστιανοί οπού ’ταν πλησίον εις τους Tούρκους, και τον πιάσανε και τον φέρανε εις την Αθήνα εις τον Δυσσέα και τον έχτισε ζωντανό, και χτισμένος τελείωσε. Και πήραν μέτρα οι τοιούτοι εις το εξής.».

Πηγή: Απομνημονέυματα

Σχετική παλαιότερη ανάρτηση  για τους αρματολούς και τους κλέφτες μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ.


Τη φωτογραφία του Γιώργου Καραΐσκάκη την βρήκα εδώ.


Advertisements

5 responses to “Διαβάζοντας το Μακρυγιάννη: πρακτικές των ενόπλων στις αρχές του 19ου αιώνα.

  1. Pingback: “[..]..ειμή να τα πληρώνουνε οι ραγιάδες και σεις που τρώτε τους πτωχούς ως εκεί που τα δίδετε των μπουλουμπασήδων..”. Αλληλογραφία του κ

  2. Pingback: Το Βουλευτικόν σώμα εθεσπίσατο:μόναι άμεσοι πηγαί,[...]..είναι ό χρυσός και ο άργυρος τών Μοναστηριών και Εκκλησιών(1822) « Ερανιστής

  3. Pingback: Ένοπλες μορφές αντίστασης: αρματολοί και κλέφτες « Ερανιστής

  4. Pingback: 1821-σήμερα(Ι): Ο Σκάι καταλαμβάνει την Τριπολιτσά « Ερανιστής

  5. Pingback: 1821-σήμερα(Ι): Ο Σκάι καταλαμβάνει την Τριπολιτσά | Ερανιστής - υπό ανέγερση...

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: