Ερανιστής

Κείμενα, άρθρα και ροές επιλεγμένων ειδήσεων

«Το ωραίο στη ζωή και στη φύση», επίκαιρο άρθρο του επιθεωρητή Π. Παναγόπουλου στο Διδασκαλικό Βήμα(1931) και μιά «υπεύθυνη» πρόταση.


.

«Πρόσεξε το κελάρυσμα του ρυακιού, το κελάηδισμα του σπίνου και του κατσουλιέρη, του κότσυφα και του αηδονιού!».

To καλό βιβλίο μπορεί «να φτάσει και στην κορυφή του Ολύμπου», γράφει ένας καλός επιθεωρητής στο μεσοπόλεμο, σε μια προσπάθεια να καταπολεμήσει την αμάθεια και τη δεισιδαιμονία της εποχής του. Αναλύει «τα πλεονεκτήματα της εξοχής» και της επαρχίας, σε μια συγκινητική απόπειρα να εμψυχώσει τους παραμελημένους δασκάλους των ορεινών κοινοτήτων και να τους μυήσει στα «καλά» του βιβλίου, της ανάγνωσης, των «πολιτισμικών σπουδών» όπως θα λέγαμε σήμερα. Προβαίνει μάλιστα, κατά το επιθεωρητικό έθος της εποχής, σε συγκεκριμένες συστάσεις:

«Αν καμμιά φορά πας στην πόλη, στην Αθήνα, μην πιάνης τον καφενέ, πήγαινε στην Πινακοθήκη, πήγαινε στο Πολυτεχνείο να δεις ωραίες εικόνες, πήγαινε στο Αρχαιολογικό Μουσείο που είναι πιο κάτω, ανέβα στην Ακρόπολη, πήγαινε στο μελόδραμα». Mετά από κάμποσες ανάλογες πατρικές παραινέσεις καταλήγει: «να πολεμήσεις την αμάθεια, την αγροικία και τη δεισιδαιμονία», γιατί «τότε ασφαλώς θα είσαι ευχαριστημένος από τη ζωή σου». Το ρέκτη επιθεωρητή  θα επιχειρήσω να τον παρακολουθήσω και σε επόμενα δημοσιεύματα.

Το δεύτερο κείμενο αναφέρεται στα μαθητικά ήθη, στα «μαρτυριάρικα» παιδιά. Ήταν στην ίδια σελίδα και είπα να το αφήσω, γιατί είναι ενδεικτικό του κλίματος  και  των παιδαγωγικών προβληματισμών της εποχής. Περιγράφει τη διαχείριση ενός μικροπροβλήματος που προέκυψε σε μια τάξη.

Ευκαιρίας δοθείσης, δε θα αντέξω στον πειρασμό να προβώ σε κάποιες συγκρίσεις της έκδοσης του διδασκαλικού βήματος στο μεσοπόλεμο, ειδικά τη περίοδο που η διδασκαλική ομοσπονδία βρίσκονταν υπό των έλεγχο των δημοτικιστών, σε σχέση με την σημερινή έκδοση του ίδιου εντύπου, από την πλειοψηφούσα προοδευτική (αν θέλετε βάζετε εισαγωγικά) πλειοψηφία. Η έκδοση εβδομαδιαίας ή και δεκαπενθήμερης συνδικαλιστικής εφημερίδας, από το 1924 και μετά, ήταν ένα δύσκολο έργο, άθλος σχεδόν. Αντίστοιχες εκδόσεις επιχειρούνταν μόνο από «επαγγελματίες» εκδότες. Η ύλη ήταν εξαιρετικά πλούσια, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών και των δυνατοτήτων της εποχής, και οι παιδαγωγικοί και πολιτικοί προβληματισμοί απείρως σημαντικότεροι και ουσιωδέστεροι σε σχέση με την τεχνοκρατίλα που αποπνέει η τωρινή ιλουστρασιόν έκδοση.

Εν έτει 2008 η Διδασκαλική Ομοσπονδία, με 70.000 και πλέον μέλη, εκδίδει ένα πανάκριβο  «περιοδικό», όχι εφημερίδα…, το οποίο φτάνει μονίμως καθυστερημένα στα σχολεία, όταν και όπως φτάνει. Το περιεχόμενο του αποτελεί απλώς μια πρόχειρη και ψυχρή συρραφή συνδικαλιστικών ανακοινώσεων, συνδικαλιστικής αλληλογραφίας και γενικότερων «υπηρεσιακών θεμάτων». Συχνά ή ύλη του επικεντρώνεται στην προβολή κάθε είδους συνδικαλιστικής κοσμικότητας, πάρα στα πραγματικά ζητήματα που θα απασχολούσαν ενδεχομένως το δάσκαλο/α της τάξης. Μια έκδοση χωρίς έμπνευση, φαντασία και μεράκι, ουσιαστικά άχρηστη, αφού όσα γράφει θα μπορούσαν άνετα και ανέξοδα να ανεβαίνουν σε μια ιστοσελίδα, όπως και γίνεται ήδη. Προτείνω λοιπόν, καθαρά, να σταματήσει η πανάκριβη αυτή έκδοση, για ένα διάστημα τουλάχιστον, να γίνει δηλαδή «ψηφιακή» και τα αντίστοιχα ποσά να δοθούν λ.χ. για τη δημιουργία βιβλιοθηκών σε απομακρυσμένες περιοχές. Αυτή θα ήταν μια γενναία πολιτική κίνηση με σημασία ευρύτερη, αν και δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος, ούτε για τους «ριζοσπάστες» της Ομοσπονδίας. Το δε επιχείρημα περί «ενημέρωσης των συναδέλφων» είναι αστείο και υποκριτικό: ούτε και τώρα αποτελεί πηγή πληροφόρησης το Διδασκαλικό Βήμα, στην εποχή μάλιστα του διαδικτύου και με τις γνωστές δυνατότητες.

Αν δε μπορούν οι υπέυθυνοι της Ομοσπόνδίας να βγάλουν ένα σοβαρό περιοδικό, το οποίο να είναι, η επίσημη «φωνή», υποτίθεται, χιλιάδων ανθρώπων, να μην το βγάλουν καθόλου. Τα νοικοκυρέματα, καλό είναι να αρχίζουν από τα του οίκου μας, «η αισθητική είναι ηθική»…Τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες και ανέξοδες συνδικαλιστικές φιοριτούρες από τις κάθε πολιτικής απόχρωσης πριμαντόνες που ενδημούν στο συνδικαλισμό των «δημοσίων υπαλλήλων». Θα μπορούσαν αυτά τα χρήματα, με βάση σχεδόν την κοινή λογική, να διατεθούν σε έναν πιο σοβαρό παιδαγωγικό σκοπό, ιδέες υπάρχουν. Απλά και πρακτικά πράγματα, χωρίς πολλές διαδικασίες και διατυπώσεις. Να το πούμε πιο δωρικά: τα λεφτά για την, ξαναλέω, πανάκριβη και πρακτικά περιττή  έκδοση σε καιρούς «λιτότητας», είναι των δασκάλων και του ελληνικού λαού, οφείλει η Ομοσπονδία  να τα διαχειριστεί με σεβασμό και παιδαγωγική ευθύνη.

Έχει κανείς τα πολιτικά κότσια και τη φαντασία, έστω να το προτείνει, συνάδελφοι/ισσες της «λαϊκής δεξιάς», λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις» και σύντροφοι/ισσες «ριζοσπάστες»;

Υ.Γ. Το θέμα είχε τεθεί και παλιότερα και σε συνέδριο της ΔΟΕ, ως «κείμενο» μιας συλλογικότητας στην οποία συμμετείχα, καθώς και προφορικά σε αρκετό κόσμο και μέλη του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας. Το περιοδικό, παρ’ όλες τις διαβεβαιώσεις για «αναβάθμιση», συνεχίζει να βγαίνει με πασχαλιάτικα αβγουλάκια και άθλια αισθητική.

Ας μου επιτραπεί να κλείσω σιβυλλικά το σημείωμα, δανειζόμενος από τον Εμμανουήλ Ροΐδη ένα ερώτημα το οποίο αφορά κυρίως στους παροικούντες την συνδικαλιστική και γραφειοκρατική «Ιερουσαλήμ»:

«Πρίν απατήση ο Διάβολος την Ευάν, τί τον ηπάτησεν αυτόν τον ίδιον και τον κατέστησεν μισόκαλλον δαίμονα, ενώ ήτο πρότερον άγγελος άσπιλος και πτερωτός ως οι λοιποί;».

Αν ήξέυρετε, πληροφορήσατέ με και θέλετε με υποχρεώσει. Έρρωσθε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: